Wietnam przez większą część swej historii był dobrze prosperującym królestwem leżącym tuż poza południowym krańcem chińskiej strefy wpływów, które zawsze musiało walczyć o swoją niezależność – najpierw od różnych chińskich dynastii, a później od Francji. W III wieku p.n.e. wódz z upadłej dynastii Qin podbił stolicę Wietnamu i stworzył państwo Nanyue (Nam Việt), ogłaszając się równym cesarzowi Han. Buńczuczna deklaracja skłoniła dynastię Han do działania: wojska zajęły Nanyue i włączyły zbuntowaną prowincję do imperium. Okres ten nie był spokojny i zakończył się wybuchem powstania. Iskrą, która je zapoczątkowała, było zabicie męża Trưng Trắc, córki miejscowego generała. Sprzeciwiała się ona wysiłkom dynastii Han mającym na celu asymilację i integrację „wietnamskich barbarzyńców”. Trưng Trắc i jej siostra zorganizowały powstanie i obaliły rządy dynastii Han w regionie z – jak to ujął kronikarz Lê Văn Hưu – „łatwością równą skinięciu dłonią”.

Rządy sióstr trwały jednak tylko trzy lata, po których upływie dynastia Han wysłała potężne siły odwetowe, by odzyskać region. Istnieje kilka wersji opowieści o losach sióstr po poniesionej klęsce, według których zostały zabite, popełniły samobójstwo lub zniknęły w niebie. Pewne jest natomiast to, że przeżyły okupację w innym sensie. Wraz z Bà Triệu są czczone w Wietnamie jako bohaterki, a ich imionami nazywane są świątynie i dzielnice miast. Mają nawet swoje państwowe święto.