Choć Clara Josephine Wieck nie jest – w przeciwieństwie do jej męża, Roberta Schumanna – ogólnie uznawana za kompozytorkę, uważa się ją za jedną z najwspanialszych pianistek romantycznej epoki muzyki klasycznej. Podczas wspaniałej, trwającej sześć dekad kariery odmieniła formułę, styl i przebieg tradycyjnych recitali fortepianowych, uszlachetniając tym samym gusta społeczeństwa.

Clara urodziła się we wrześniu 1819 roku w Lipsku. Jej ojciec był nauczycielem muzyki, który dopilnował, by odebrała wykształcenie w zakresie gry na fortepianie i skrzypcach, śpiewu, harmonii, kompozycji i kontrapunktu. To właśnie pod jego czujnym okiem rozpoczęła w wieku ośmiu lat publiczne koncertowanie. W 1840 roku, ku wielkiemu niezadowoleniu ojca, poślubiła jednego z jego uczniów, Roberta Schumanna. Rozpoczęła z mężem udaną współpracę muzyczną – on komponował, ona zaś grała na fortepianie. Dawała koncerty mimo ślubu i macierzyństwa (w latach 1841–1854 urodziła ośmioro dzieci), co było wówczas niesłychane i trąciło nieco skandalem.

Bardzo szanowani Clara i Robert zaprzyjaźnili się z szeregiem utalentowanych artystów i kompozytorów. W 1844 roku po raz pierwszy spotkali Josepha Joachima, 14-letniego geniusza skrzypiec, który później towarzyszył Clarze Schumann podczas kilku tras koncertowych. W 1853 poznali też nieznanego jeszcze wówczas Johannesa Brahmsa i zachęcili go, by rozwijał swoją pasję komponowania na fortepian. Clara jako pierwsza wykonała publicznie jego utwory.

Po utracie męża, który wpadł w depresję, podjął próbę samobójczą, trafił do szpitala psychiatrycznego i w końcu zmarł, Clara niemal natychmiast rozpoczęła serię tras koncertowych na jego cześć, wykonując wiele jego nieukończonych prac (zostały ciepło przyjęte przez krytyków), często grając też w parze z Joachimem. Przez 40 lat pozostawała najwspanialszą z pianistek, lecz w marcu 1896 roku doznała udaru, a w parę tygodni później zmarła.