Znany na zachodzie głównie przez swoje „Rubajjaty” Ghiyath al-Din Abu'l-Fath Omar ibn Ibrahim Al-Nisaburi Chajjam (znany dziś jako Omar Chajjam) był perskim matematykiem i astronomem cieszącym się w świecie islamskim wielkim szacunkiem. Urodził się w maju 1048 roku w mieście Niszapur, stolicy Seldżuków w Chorasanie. W młodości udał się do Balchu (w dzisiejszym Afganistanie), by uczyć się od Szejka Mansuri, a następnie u sławnego imama Mowaffaka Niszapura. Gdy zakończył naukę, rozpoczął karierę naukową – pisał traktaty dotyczące rozmaitych dziedzin, z których na szczególną uwagę zasługują zwłaszcza te o geometrii i teorii proporcji. Do innych wpływowych prac tego okresu należy tekst o algebrze, książka o muzyce i podręcznik „Problemy arytmetyki”. A to wszystko, nim ukończył 25 lat.

W 1070 roku Omar Chajjam przeniósł się do Samarkandy, gdzie wspierał go znany jurysta, co pozwoliło polihistorowi na opracowanie kompletnej klasyfikacji równań kwadratowych, którą zawarł w swojej najsławniejszej książce, „Traktacie demonstrującym problemy algebry”. Kolejnym dziełem było „Wyjaśnienie trudności w postulatach zawartych w Elementach Euklidesa”, w którym poświęcił kilka rozdziałów piątemu postulatowi (o kątach wewnętrznych przecinających się prostych). Zrewolucjonizowało ono geometrię. Położył też kamień węgielny pod mające powstać w przyszłości geometrie nieeuklidesowe.

Omar zdobył sobie taki szacunek, że seldżucki sułtan Malik Szach zaprosił go na swój dwór, by prowadził obserwacje i obliczenia niezbędne do reformy kalendarza. By tego dokonać, Chajjam nakazał budowę supernowoczesnego (jak na tamte czasy) obserwatorium i już wkrótce stworzył kalendarz Dżalali. Na każde 33 lata przypada w nim 8 lat przestępnych, jest więc dokładniejszy niż wykorzystywany na zachodzie kalendarz juliański. W 1079 stał się oficjalnym sposobem rachuby czasu w rozrastającym się imperium. Po śmierci sułtana Chajjam pozostał nadwornym astrologiem. Zmarł w 1131 roku.