Jedyne, co można z całą pewnością powiedzieć o życiu Euklidesa, to że według greckiego filozofa Proklosa nauczał w Aleksandrii za rządów Ptolemeusza I (czyli między 323 a 285 r. p.n.e.). Jest najlepiej chyba znanym matematykiem w historii – nazywa się go ojcem geometrii. 13 ksiąg jego „Elementów” przez dwa tysiąclecia stanowiło podstawę nauczania geometrii i stało się wzorem, według którego oceniano przez wiele stuleci traktaty naukowe – zarówno ze względu na treść, jak i sposób jej usystematyzowania.

Euklides nie tylko ustalił standard, wedle którego do dziś oceniani są matematycy, lecz również uczynił racjonalizm podstawą całej współczesnej nauki. Jego praca rozpoczyna się od definicji i pięciu postulatów, założenia określonych faktów, które mają służyć jako podstawa dedukcji logicznej. Jego sławny piąty postulat, wedle którego jeżeli prosta przecina dwie proste, tworząc dwa kąty wewnętrzne po tej samej stronie o sumie mniejszej niż dwa kąty proste, to te dwie proste przecinają się po tej stronie, po której znajdują się owe kąty wewnętrzne, stał się bazą wszystkich kolejnych dowodów (zaś jego zignorowanie doprowadziło w XIX wieku do powstania geometrii nieeuklidesowych). Metoda rozpoczynania wszelkich badań danego fenomenu od ustalenia aksjomatów uczyniła naukę działaniem dedukcyjnym, w którym dowody (nawet bardzo zawiłe) odkrywają prawdę o rzeczywistości.

Styl i tematyka 13 ksiąg sugerują, że Euklides zawarł w nich również cudze pisma. I tak zapewne jest, choć nie sposób określić, które części są jego autorstwa, które zaś pochodzą od innych. Niezależnie od tego, zarówno współcześni Euklidesowi, jak i późniejsi matematycy uważali jego wnioski za decydujące w dziedzinie geometrii. Twierdzi się, że poza Biblią „Elementy” są najczęściej tłumaczoną, publikowaną i badaną ze wszystkich książek w historii cywilizacji.