Jeden z najlepszych dowódców I wojny światowej, John Monash, urodził się w West Melbourne w czerwcu 1865 roku, studiował inżynierię na Uniwersytecie w Melbourne, ożenił się w 1891 roku, obronił pracę magisterską w 1893 roku i choć nadal studiował, zlecono mu nadzór budowy nowej linii kolejowej. Największe sukcesy odniósł jednak podczas służby wojskowej. Po dołączeniu w 1884 roku do kompanii uniwersyteckiej 4. Batalionu, Victoria Rifles, do 1887 dochrapał się stopnia porucznika w baterii North Melbourne, w 1895 roku awansował na kapitana, w dwa lata później na majora, w 1906 roku został podpułkownikiem wywiadu, zaś w 1912 roku objął dowodzenie nad 13. Brygadą Piechoty.
Gdy nadeszła wojna i Australia u boku Wielkiej Brytanii ruszyła na rzeź, Monash przejął dowodzenie nad australijską 4. Brygadą Piechoty, która wylądowała w kwietniu 1915 roku w Gallipoli. Po tej katastrofalnej operacji otrzymał mimo krytyki, jaka spadła na niego w związku z jego słabymi wynikami, awans na generała brygady, po czym został wysłany na francuskie pola bitew. Wkrótce otrzymał promocję na generała dywizji i objął dowodzenie nad nową australijską 3. Dywizją. W kolejnych krwawych latach jego żołnierze brali udział w licznych „konfrontacjach” z Niemcami, w tym starciach w Messines, trzeciej bitwie pod Ypres, w Broodseinde i pod Armentières. W przeciwieństwie do większości rzeźników dowodzących siłami sprzymierzonych (i niemieckimi), odnosił pewne sukcesy. Brytyjskie dowództwo było pod wielkim wrażeniem jego drobiazgowego planowania i przywiązania do wojskowych szczegółów, w związku z czym przyznało mu awans na generała broni i przekazało dowodzenie nad korpusem australijskim, największym wówczas na froncie zachodnim.
Po spędzeniu ośmiu miesięcy w Anglii przy nadzorze nad repatriacją Australijczyków, Monash na początku 1919 roku powrócił do Melbourne. Przeszedł do cywila i w 1920 roku został zarządcą Komisji Stanu Wiktoria ds. Elektryczności, a także – w 1923 – wicekanclerzem Uniwersytetu w Melbourne. Zmarł na serce w październiku 1931 roku.