Jane Drew (właściwie Iris Estelle Radcliffe Drew, później dame Jane Drew) urodziła się w 1911 roku w Croydon i była córką projektanta narzędzi chirurgicznych, późniejszego założyciela Brytyjskiego Instytutu Techników Chirurgicznych. Stała się później równie sławna co on – została modernistyczną architektką i planistką miejską. Studiowała w Architectural Association School w Londynie, kończąc ją w 1934 roku. Wkrótce później wygrała konkurs na zaprojektowanie szpitala w Devon. Architektura była wówczas właściwie wyłącznie męską dziedziną, Drew mogła być zatem naprawdę z siebie dumna. Wkrótce wzięła ślub z innym architektem, Jamesem Allisonem, i dołączyła do jego firmy. Jako modernistka pozostała jednak przy nazwisku panieńskim.

Mimo że małżeństwo rozpadło się w 1939 roku, mogła cieszyć się dwiema córkami bliźniaczkami. Jako szczera, asertywna, śmiała i złośliwa feministka (była typem człowieka, którego albo się uwielbia, albo nie cierpi) radziła sobie w świecie architektury sama. Dołączyła do Congrés International d'Architecture Moderne, gdzie poznała sławnego Le Courbusiera i nieco mniej sławnego Maxwella Fry'a. Tego ostatniego poślubiła w 1942 roku, tworząc partnerstwo, które zrewolucjonizowało planowanie miejskie i odmieniło wygląd wielu byłych kolonii brytyjskich.

W Ghanie, Nigerii, Iranie, na Sri Lance, w Singapurze, Indiach, a nawet Szkocji pojawiły się modernistyczne dzieła Drew – przyciągające uwagę, funkcjonalne, często kontrowersyjne. Lecz to współpraca firmy z Le Courbusierem przy projektowaniu Czandigarhu, nowego Pendżabskiego miasta w niepodległych już Indiach, przyniosła jej największą sławę.

Po przejściu na emeryturę w 1979 roku Jane opublikowała mnóstwo tekstów na temat architektury, otrzymała wiele tytułów honorowych, zaś w 1996 roku królowa uczyniła ją damą Imperium Brytyjskiego. Drew zmarła w lipcu tego samego roku.