Siddhartha, który przeszedł do historii jako Budda („przebudzony” lub „oświecony”), miał najwyraźniej stać się jednym z najbardziej wpływowych ludzi w historii cywilizacji. Urodził się około 500 roku p.n.e., żył w pałacowych luksusach jako syn króla z rodu Śakjów. Nie wiedział o biedzie i cierpieniach, jakimi przepełniony był świat. W wieku 16 lat wziął ślub i szczęśliwie żył ze swoją piękną żoną w odosobnieniu przez kolejnych 13 lat. Wiedziony ciekawością wymknął się jednak pewnego dnia z pałacu i dostrzegł prawdę o ludzkiej kruchości, ignorancji i okrucieństwie.

Wywarła ona na Siddharcie takie wrażenie, że już następnego dnia opuścił swe królestwo, żonę i syna oraz większość ozdobnych strojów, by rozpocząć życie ascety pragnącego zakończyć powszechne cierpienie. Przez kolejnych sześć lat wędrował i rozmyślał. Wkrótce zaczął zachęcać napotkanych ludzi, by podążyli drogą równowagi, „Drogą Środka”. Usiadł pod figowcem (znanym dziś jako drzewo Bodhi i znajdującym się w świątyni Mahabodhi) i przysiągł, że nie wstanie, póki nie objawi mu się „prawda”. Po kilku dniach naszła go wizja, chwila czystego oświecenia... i oto stał się Buddą.

Uzbrojony w swe objawienie Siddhartha nie chciał uczyć swoich towarzyszy nowego pojmowania świata, nie sposób było bowiem opisać je słowami. Wedle buddyjskiej legendy to bóg Brahma przekonał go, by jednak to robił. Budda wyruszył więc w podróż trwającą aż do jego śmierci w wieku 80 lat. Nauczał o drodze Dharmy, próbując doprowadzić innych do oświecenia. Zmarł wskutek zatrucia pokarmowego lub ze starości (trwają na ten temat dyskusje) i ostatecznie wszedł w parinirwanę.