Gdy w roku 1932 chiński kompozytor Liu Tianhua zmarł w wieku zaledwie 37 lat, pozostawił po sobie jedynie kilkanaście utworów, z których dziesięć przeznaczonych jest na dwustrunowy instrument o nazwie erhu. Do dzisiaj ten niewielki repertuar pozostaje najistotniejszym zbiorem kompozycji na instrument tak bliski chińskiej kulturze.

Urodzony w Jianqyin Liu pochodził z wybitnej rodziny – jego ojciec był szanowanym nauczycielem dynastii Qing, jeden z jego braci – znanym muzykiem, a drugi poetą. Już we wczesnej młodości Tianhua studiował muzykę – w tym klasyczne zasady kompozycji muzyki zachodniej oraz grę na skrzypcach i trąbce. Z czasem zafascynowała go tradycyjna muzyka chińska i jej rola w nowoczesnych Chinach. Jego największym wkładem w jej rozwój były ulepszenia budowy tradycyjnego instrumentu o nazwie ehru, który z wolna popadał w zapomnienie.

Rozpoczęcie nauczania muzyki na Uniwersytecie Pekińskim stanowiło punkt zwrotny w karierze Tianhua. Pozwoliło mu to na opracowanie teorii i praktyki chińskiej muzyki oraz przekazywanie ich swoim studentom. Oprócz działalności naukowej rozpoczął również występy i wraz z nadejściem 1930 roku był nie tylko znanym wykładowcą, ale również słynnym muzykiem. Dzięki znajomości zachodniej edukacji muzycznej opracował innowacyjne metody nauki tradycyjnej muzyki chińskiej. Jako akademik pozostawił po sobie postępowe prace na temat erhu i pipy, które były pierwszymi tego typu publikacjami naukowymi.

Okres od roku 1923 do 1932 był najbardziej produktywny w krótkim życiu kompozytora. Wszystkie stworzone przez niego utwory powstały w przeciągu właśnie tych dziewięciu lat. Zapisał on również wówczas wiele tradycyjnych melodii granych na erhu. Niestety, zaledwie dwa lata po pierwszym koncercie, podczas którego zaprezentował swoje własne kompozycje, w tym utwory takie jak „Oświetlona Droga” i „Przyjemna Noc”, zachorował i zmarł.