Ragtime to styl muzyczny na solowy instrument klawiszowy (pianino, fortepian czy pianolę), który powstał w afroamerykańskiej społeczności na przełomie XIX i XX wieku. Scott Joplin był najwybitniejszym kompozytorem tworzącym w tym stylu. Ragtime łączyło zachodnią muzykę fortepianową – zwłaszcza marsze – z afrykańskimi melodiami i charakteryzowało się obecnością w metrum synkopowanej melodii (stąd nazwa pochodząca od angielskich słów „ragged time”, które oznaczają poszarpane metrum). Powstający efekt Joplin określał słowem „swing”. Muzyka ta była popularna w latach 90. XIX wieku i na początku wieku XX, gdy nagrania muzyczne nie były jeszcze szeroko dostępne, przez co rozpowszechniano ją w postaci zapisu nutowego lub uczono się jej poprzez naśladownictwo. Ragtime było stylem przede wszystkim afroamerykańskim, ale zdołało przełamać tę barierę i zyskać powszechne uznanie – wyczyn ten powtórzyły także blues, jazz, rock, hip-hop i inne afroamerykańskie style muzyczne, które zdefiniowały amerykańską kulturę. Nawet za oceanem europejscy kompozytorzy dostrzegli w ragtime swoje własne zainteresowanie muzyką ludową, a to dzięki pobrzmiewającym w nim afrykańskim motywom – artyści tacy jak Dvořák, Strawinski i Debussy również stworzyli utwory inspirowane ragtime'em.
Scott Joplin, syn wyzwolonego niewolnika, urodził się w latach 60. XIX wieku, tuż po zakończeniu wojny secesyjnej, gdzieś na granicy Teksasu i Arkansas. Członkowie jego rodziny byli utalentowanymi muzykami, więc jako nastolatek Joplin wiele podróżował, uczył się i eksperymentował z ragtime'em. Studiował muzykę w George R. Smith College i zajął się komponowaniem. Jego utwór „Maple Leaf Rag” zyskał międzynarodowe uznanie oraz zapewnił mu środki finansowe, dzięki którym Joplin mógł oddać się tworzeniu muzyki i zacząć eksperymentować z utworami operowymi i dziełami scenicznymi. Zmarł w 1917 roku, a jego muzyka z czasem popadła w zapomnienie, po czym została ponownie odkryta kolejno w latach 40. i 70. Wpływ Joplina na muzykę oparł się jednak próbie czasu i da się go dostrzec między nutami wielu utworów.