Apostoł, prawdziwie wierzący, męczennik, papież (katolicy uważają go za pierwszego z nich), święty... Całkiem ciekawe życie jak na prostego rybaka z Galilei. Początkowo nosił imię Szymon (Jezus nadał mu imię Piotr) i był rybakiem z Betsaidy. Urodził się około 1 roku p.n.e., ukrzyżowano go zaś około 67 roku n.e. Nic nie wiadomo o jego życiu przed poznaniem Jezusa, lecz on i jego brat Andrzej zostawili wszystko (łącznie z rodzinami), gdy Jezus rzekł „Pójdźcie za mną”.

Czas spędzony przez Piotra z Chrystusem opisano w czterech kanonicznych ewangeliach, a także apokryficznej ewangelii Hebrajczyków i rozmaitych listach oraz pismach. Został pierwszym apostołem, wyznaczonym przez samego Jezusa Chrystusa. Był świadkiem większości dokonanych przez tego ostatniego cudów. Wraz z Janem i Jakubem doświadczyli jego boskości, gdy przemienił się przed nimi. Choć po straceniu Jezusa wyparł się go trzykrotnie, jako pierwszy zaczął nauczać w dniu zesłania Ducha Świętego i jako pierwszy objawił Chrystusa osobie niebędącej Żydem. Piotr zaczął pisać listy i wędrować po świecie, szerząc nową religię. Po uwięzieniu przez Heroda i uratowaniu przez anioła podjął mądrą decyzję opuszczenia Jerozolimy i udania się „gdzie indziej” (Dz 12,1–17).

Trafił do Antiochii, gdzie założył Kościół i przez siedem lat był jego biskupem. Wkrótce jednak postanowił udać się do Rzymu, centrum świata (ówczesnego). Choć wedle badań z 2009 i 2013 nie istnieje żaden wiarygodny pisany ani archeologiczny dowód na to, że Piotr kiedykolwiek był w Rzymie, niemal wszyscy katoliccy i większość protestanckich badaczy Pisma twierdzi, że tam trafił i wraz z Pawłem założył Kościół. Ich starania skończyły się tragicznie – w ostatnim roku panowania Nerona obaj zostali straceni.