Urodzony w Brazylii w lipcu 1836 roku Gomes był pierwszym kompozytorem z „Nowego Świata”, którego twórczość była dla Europejczyków akceptowalna. Żył w tym samym czasie, co Verdi i Puccini, i jako jedyny nieeuropejski twórca tamtych czasów wystawiał swoje opery we Włoszech, skąd trafiły we wszelkie zakątki cywilizacji.

Posiadający brazylijsko-afrykańskie korzenie Antônio urodził się w Campinas jako syn maestra Manuela Gomesa oraz młodszy brat José Pedra, który również był utalentowanym dyrygentem. Dzięki ich wsparciu Antônio został przyjęty do konserwatorium muzycznego w Rio de Janeiro. Ukończył je z najwyższymi ocenami i wkrótce potem skomponował swoją pierwszą operę. W 1861 odbyła się w Brazylii premiera jego „A Noite do Castelo” – recenzje i ogólny odbiór były stonowane. Powstała w dwa lata później kolejna opera odniosła już większy sukces. Na tyle duży, by brazylijski cesarz zaproponował mu królewskie stypendium i studia we włoskim konserwatorium w Mediolanie.

Po ukończeniu swoich studiów i uzyskaniu tytułu „maestra kompozytora” Gomes opublikował w 1870 roku swoją trzecią operę powstałą w oparciu o prace brazylijskiego powieściopisarza José de Alencara. Odniosła ogromny sukces – Antônio otrzymał nawet order od króla włoskiego Wiktora Emmanuela II. Opera wystawiana była w całej Europie – Gomes wrócił do Brazylii jako sławny i dobrze sytuowany człowiek. W przeciągu roku powrócił jednak do Włoch, by poślubić Adelinę Peri, pianistkę, którą poznał tam podczas studiów.

Gdy Brazylia ogłosiła w 1889 roku niepodległość, Gomes odrzucił propozycję skomponowania hymnu narodowego. Zamiast tego podzielił swój czas między Brazylię i Włochy, tworząc nowe dzieła operowe oraz wydając trzy książki z piosenkami. Choć nie dopisywało mu zdrowie, zgodził się na objęcie stanowiska dyrektora konserwatorium muzycznego w Belém, zmarł jednak niedługo po przybyciu na miejsce, we wrześniu 1896 roku.