Najbardziej zasłużony i najczęściej odznaczany generał Związku Radzieckiego, Gieorgij Konstantynowicz Żukow, urodził się w grudniu 1896 roku w zaściankowej (a to i tak słowo na wyrost) wiosce Striełkowka, w chłopskiej rodzinie. W 1915, gdy odbywał termin u kuśnierza w Moskwie, został wcielony do 106. Rezerwowego Pułku Kawalerii, w którym służył całą wojnę. Zaraz po rewolucji październikowej podjął mądrą decyzję, dołączając do frakcji bolszewików i wiernie służąc jej w czasie konfliktu.

Za swoje dokonania podczas tłumienia powstania na Tambowszczynie w 1921 roku otrzymał awans – pierwszy z wielu. W maju 1933 roku objął wreszcie dowodzenie nad 4. Dywizją Kawalerii, zaś w 1937 – 6. Korpusu Kawalerii. Przez te wszystkie lata doszedł do przekonania, że wojska pancerne to broń przyszłości, i wypracował własny pogląd, jak należy ich używać, by pokonać przeciwnika. Udało mu się uniknąć stalinowskich czystek w wojsku i otrzymał zadanie powstrzymania agresji japońskiej wzdłuż granicy mongolsko-mandżurskiej. Dotarłszy w maju 1939 roku na miejsce, do sierpnia zmiótł z powierzchni Ziemi 23. Dywizję japońską, okrążając ją wojskami pancernymi. Gdy w 1941 roku wrócił do Moskwy, został ogłoszony bohaterem i mianowany szefem sztabu Armii Czerwonej. W samą porę, by zobaczyć, jak miażdży ją atakujący Wehrmacht.

Pierwszym zadaniem Żukowa było ocalić Moskwę. Odniósł zwycięstwo. Kolejnym – powstrzymanie Niemców pod Stalingradem. Wygrał ponownie. Następnie miał wyprzeć najeźdźców z powrotem do Europy Wschodniej. Udało mu się to. Wreszcie nakazano mu zająć Berlin. Zajął. Za swe dokonania (choć krwawo zapłaciło za nie mnóstwo zwykłych rosyjskich żołnierzy) otrzymał awans na marszałka Związku Radzieckiego, okrzyknięto go też „generałem, który nigdy nie przegrał bitwy”. Sława Żukowa przyniosła mu też jednak zgubę, gdyż Stalin źle znosił ludzi bardziej popularnych od siebie. Marszałek został po wojnie zdegradowany i odesłany na odległą placówkę. Choć po śmierci Stalina w 1953 roku jego status przez jakiś czas się poprawił, resztę życia spędził raczej zapomniany. Zmarł w 1974 roku.