Urodzony w kapłańskiej rodzinie i w prostej linii potomek królewskiej linii z Iranu Zaratusztra śmiał się rzekomo, zamiast płakać po urodzeniu, zaś z nieba zstąpił bóg Ahura Mazda, by go powitać. Niósł proste przesłanie: wiedź takie życie moralne, jakie poprowadzi cię ku wiecznemu szczęściu... i postępuj zgodnie z monoteistycznymi doktrynami Pana Dobra, Ahury Mazdy.

Już w wieku 16 lat Zaratusztra lekceważył rzekomo wszelkie cielesne uciechy, co jest niespotykane wśród nastolatków. W wieku lat 20 opuścił dom, by wieść życie w biedzie i cnocie, wędrując po świecie i nauczając nie tylko w miastach starożytnego Iranu, ale też w lasach i górach. Spędził wiele czasu na medytacji i rozmyślaniach, doświadczył też komunii ze swoim bogiem i doznał siedmiu boskich, proroczych myśli. Do końca swego życia prowadził później rozmowy z „Dobrotliwymi Nieśmiertelnymi” (archaniołami). Pokonał też Arymana, Szatana zaratusztrianizmu. Skomponował również Gaty, 17 hymnów objaśniających boskie esencje. Wedle Plutarcha i Diogenesa wszystko to miało miejsce około 600 roku p.n.e.

Zaratusztra zwalczał też wyznawców rozmaitych kultów, Kavich i Karapanów. Ich kapłani obrócili Wisztaspę, króla Iranu, przeciw prorokowi. Gdy jednak ten ostatni dzięki boskiej interwencji nie umierał z głodu w więzieniu, mimo że nie dostawał jedzenia, król dostrzegł prawdę. Utwierdził się w wierze jeszcze bardziej, gdy Zaratusztra uratował życie jego ukochanego czarnego konia. Nawrócenie rodziny królewskiej doprowadziło do wieloletniej wojny z pobliskim królestwem Turanu. Zaratusztra zginął wówczas z rąk członka rodu Karapanów, Turańczyka, gdy modlił się w świątyni ognia.