Geniusz lub hochsztapler, współpracownik i konkurent wielkiego Edisona, Nikola Tesla – do dziś trwają dyskusje nad jego dorobkiem. Urodził się w 1856 roku w Smiljanie, w chylących się ku upadkowi Austro-Węgrzech. Był synem prawosławnego księdza i pomysłowej matki imieniem Djuka (wymyśliła ona szereg przyrządów domowego użytku). Inteligentny młodzieniec szybko ukończył Realschule w Karlstadzie, Instytut Politechniczny w Grazu oraz uniwersytet w Pradze. Choć doskonale radził sobie z fizyką i matematyką, prawdziwie fascynowała go elektryczność.

Rozpoczął karierę jako inżynier elektryk w nowej firmie telefonicznej w Budapeszcie, gdzie wynalazł silnik indukcyjny. Przeniósł się do Paryża, by rozpocząć pracę w Continental Edison Company, gdzie wynalazł dynamo. W 1884 roku przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, by pracować w Nowym Jorku bezpośrednio dla Edisona. Tam tworzył sprzęt elektryczny, wkrótce jednak poróżnił się z Edisonem w kwestii wyższości prądu stałego nad zmiennym. Tesla tworzył liczne generatory, silniki, dynama i transformatory prądu zmiennego, na które wkrótce posiadał 40 patentów. W lipcu 1888 roku został zatrudniony przez głównego konkurenta Edisona, George'a Westinghouse'a. Thomas zażarcie bronił prądu stałego, pragnąc chronić swoje inwestycje w systemy jego produkcji i dystrybucji.

Wykorzystując nowo odkrytą cewkę Tesli i silnik indukcyjny, Nikola i George zaczęli wprawiać tłumy w osłupienie, przedstawiając cuda prądu zmiennego podczas wystawy światowej w Chicago w 1893 roku. Stał się on w XX wieku cywilizacyjnym standardem. Tesla zmarł samotnie w 1943 w pokoju 3327 hotelu New Yorker, gdzie mieszkał przez wiele lat (karmiąc gołębie, ale opracowując ponoć również promień śmierci oraz metody bezprzewodowej transmisji energii).