Kariera urodzonego w 1898 roku Fina Alvara Aalta trwała od lat 20. do 70. XX wieku, kiedy to tworzył dzieła w duchu klasycyzmu nordyckiego, humanistycznego funkcjonalizmu po skandynawski modernizm. Aalto był architektem, malarzem, projektantem i rzeźbiarzem, którego skupienie na ideale gesamtkunstwerk („dzieło totalne”) sprawiało, że nie projektował np. tylko budynku, lecz również wygląd podłóg, umeblowanie, a nawet elementy szklane, które znajdą się w jego wnętrzu. Stworzył setki budynków, od domów po ratusze, domy spokojnej starości i szpitale, od kościołów po plebanie, teatry i pomniki, biblioteki, sklepy i kawiarnie, sauny i spa, a nawet grobowce – właściwie każdy rodzaj budynku, jaki spotkać można we współczesnej cywilizacji.

Aalto, którego ojciec mówił po fińsku, zaś matka po szwedzku, rozpoczął w 1916 roku studiowanie architektury na Uniwersytecie Helsińskim. Nauka została jednak przerwana przez rewolucję październikową i będącą jej następstwem wojnę domową w Finlandii, podczas której ruszył do walki o niepodległość kraju (dyplom ukończenia studiów zdobył w 1921). W 1922 roku, mimo że objął go pobór do służby wojskowej – ukończył ją w stopniu podporucznika rezerwy – Aalto otworzył własną firmę architektoniczną i zaprojektował pierwsze budynki. W 1925 roku poślubił Aino Marsio (1894–1949), również architektkę, zaś ich współpraca zrewolucjonizowała europejski design. Małżeństwo nie przetrwało i w 1952 roku Alvar wziął ślub ponownie, ponownie z architektką – niejaką Elissą Maikniemi (1922–1994). Wspólnie tworzyli nowe granice tego, co uchodziło za architekturę, aż do śmierci Aalta w 1976 roku.