Głuchy, lecz genialny, wiodący nieszczęśliwe życie i bardzo schorowany Ludwig van Beethoven jest ulubieńcem znawców na całym świecie dzięki swym innowacyjnym sonatom, kwartetom, koncertom i symfoniom powstałych wbrew przeciwnościom losu. Urodził się w grudniu 1770 roku w Bonn, muzyki zaś uczył od ojca, najlepszego podówczas muzyka w mieście, a robił to z dużym zapałem. Jego ojciec był twardym nauczycielem – bił chłopca za każde zawahanie i błąd. Młody Beethoven codziennie dostawał razy, trafiał do piwnicy i zmuszany był do wielogodzinnych ćwiczeń bez chwili wytchnienia. Opanował jednak grę na skrzypcach, klawesynie i organach, zaś w 1778 roku odbył się jego pierwszy publiczny recital.

W 1784 roku, gdy jego ojciec nie był już w stanie utrzymać rodziny, Ludwig zatrudnił się na stanowisku pomocnika nadwornego organisty, na którym otrzymywał skromną pensję 150 florenów rocznie. W 1787 roku dwór wysłał Beethovena do Wiednia, gdzie być może spotkał się on z hołubionym Mozartem. Jednak zaledwie po kilku tygodniach Ludwig wrócił do Bonn, gdzie zachorowała jego matka. Przez kolejne lata zyskiwał sławę wśród bogaczy i elity społecznej. Gdy armie Napoleona zaczęły maszerować przez Niemcy, Beethoven wrócił do Wiednia. Tam uczył się od Haydna gry na fortepianie, od Salieriego śpiewu, kontrapunktu zaś od Albrechtsbergera.

Uważany był za wirtuoza fortepianu i wkrótce zdobył sobie szereg sponsorów. Zyskał dzięki temu w końcu możliwość komponowania i w 1795 roku miała miejsce premiera jego pierwszego koncertu fortepianowego C-dur. W 1800 roku zadebiutowała jego 1. Symfonia. Gdy zyskał sobie uznanie dzięki pięknu swych dzieł, stworzył ostatecznie 9 symfonii, 32 sonaty na fortepian (i 10 na skrzypce), 16 kwartetów smyczkowych, a także utwory muzyki kameralnej i chóralnej. Zmarł w 1827, pogrążając świat w smutku.