Niewidomy muzyk Yatsuhashi Kengyo jest uważany za „ojca nowoczesnego koto”, ponieważ to on dzięki swoim występom i kompozycjom spopularyzował ten instrument, przed XVII wiekiem wykorzystywany wyłącznie w świątyniach i na cesarskim dworze, wśród mas. Urodzony około roku 1614 w okolicach Kioto Yatsuhashi nauczył się grać na trzynastostrunowym koto od nadwornego muzyka. Jego nauczycielem był słynny Hosui – uczeń nie mniej słynnego Kenjuna. O życiu Yatsuhashiego nie zachowało się zbyt wiele informacji. Wiemy, że nosił honorowy tytuł „kengyo”, który nadawano najbardziej uzdolnionym niewidomym muzykom i masażystom.

Yatsuhashi wprowadził nową aranżację gry na koto, który nazwał „kumi-uta” oraz zmienił – co w feudalnej Japonii wzbraniającej się przed jakimikolwiek zmianami nigdy nie było łatwe – tradycyjne strojenia, przystosowując dla koto skale hirajoshi i insen używane przy grze na shamisenie. Yatsuhashi skomponował wiele nowych utworów na koto, jednak największą sławę zdobyło arcydzieło „Rokudan-no-Shirabe” („Studium w sześciu krokach”). Zawiera ono wszystkie podstawowe elementy gry na koto. Każdy „dan” (krok) składa się z 52 dźwięków o sześciu wariacjach. Jest to z pewnością najczęściej grany klasyczny utwór na koto, a jego melodię wielokrotnie aranżowano na inne instrumenty strunowe powszechne w innych częściach świata.

Innowacje Yatsuhashiego spopularyzowali w Japonii jego uczniowie. Na wzmiankę zasługują Ikuta Kengyo, który założył szkołę w Edo, oraz Yamada, który również założył szkołę, lecz nie znamy jej lokalizacji. Wszyscy współcześni muzycy wykonujący klasyczne utwory na koto grają na nim, stosując styl Ikuty lub Yamady, które różnią się między sobą pracą palców oraz techniką siedzenia. Yatsuhashi zmarł około roku 1685, prawdopodobnie w Kioto.