Urodzony w Turyngii w marcu 1865 roku J. S. Bach pochodził ze znanej rodziny muzyków, która parała się tą sztuką od wielu pokoleń. Jego ojciec, Johann Ambrosius Bach, był miejskim muzykiem w Eisenanch i nauczył syna grać na skrzypcach, nim skończył on sześć lat. Rok później młody Bach wstąpił do szkoły luterańskiej i pogrążył się w studiowaniu religii. Johann Sebastian mieszkał ze swoim starszym bratem, Johannem Christophem, organistą kościelnym, który nauczył go grać na kolejnym instrumencie.

W 1703 roku Johann Sebastian zagrał pierwszy koncert – na skrzypcach, organach i innych instrumentach – na dworze księcia weimarskiego Johanna Ernsta. Jako uzdolniony i powszechnie podziwiany wykonawca zajmował on przez kolejne lata szereg stanowisk w kościołach i na dworach. Zaczął wówczas komponować własne, coraz bardziej skomplikowane utwory. W 1717 roku dołączył do dworu księcia Leopolda z Anhalt-Cothen. Napisał wówczas na cześć księcia Brandenburgii serię dzieł muzycznych – „Koncerty brandenburskie”, uważane przez wielu za najwspanialsze kompozycje w historii cywilizacji.

Stale podróżujący Bach przeniósł się do Lipska, gdzie został organistą i nauczycielem w kościele św. Tomasza. W ciągu kolejnych kilku lat skomponował szereg utworów religijnych, zdobywając sobie jeszcze większą sławę. W 1740 zaczął mieć jednak kłopoty ze wzrokiem. Mimo to nadal występował i komponował – swoje ostatnie znane dzieło stworzył w 1749 roku. Doznał wówczas również wylewu i w lipcu 1750 roku zmarł.