Carl Sagan zajmował się wieloma dziedzinami – astronomią, astrofizyką, astrobiologią – sławę jednak zdobył jako popularyzator współczesnej nauki. Pomógł on między innymi w zmierzeniu temperatury na powierzchni Wenus i zademonstrował, jak można dzięki promieniowaniu tworzyć aminokwasy z pospolitych związków chemicznych (udowadniając tym samym możliwość istnienia życia pozaziemskiego). Stworzył on też fizyczne wiadomości, które zostały wysłane w głęboką przestrzeń kosmiczną: tabliczkę na sondzie Pioneer oraz nagrania z Voyagera. Sławę zdobył jednak nie dzięki wysyłaniu ludzkości w kosmos, lecz przybliżaniu kosmosu ludzkości.

Carl Edward Sagan, najlepiej chyba znany w latach 70. i 80. XX wieku naukowiec na świecie, urodził się w listopadzie 1934 roku w Brooklynie. Był raczej nietypowym nastolatkiem – w 1955 roku, w wieku 16 lat, ukończył liceum i rozpoczął studia fizyczne na Uniwersytecie w Chicago. Obroniwszy w zaledwie 4 lata pracę doktorską z dziedziny astronomii i astrofizyki, trafił na Uniwersytet Kalifornijski w Berkeley. Na początku lat 60. pracował w obserwatorium Smithsonian Astrophysical Observatory, gdzie zajmował się głównie warunkami panującymi na innych planetach, zwłaszcza Wenus i Merkurym. W 1968 roku stanął na czele Laboratorium Badań Planetarnych w Cornell University, niedługo później zaś rozpoczął współpracę z NASA w zakresie wyboru miejsc lądowania sond Viking na Marsie.

Całkiem nieźle już znany wśród kosmologów, elokwentny i pełen energii Carl Sagan rozpoczął pisanie książek popularnonaukowych dla mas – do jego bestsellerów należą między innymi „Kosmiczne Związki” (1973), „Inne Światy” (1975) i „Rajskie Smoki” (1977, zdobywca nagrody Pulitzera). Był konsultantem dla filmów hollywoodzkich dbających o „wiarygodność naukową” – pracował między innymi nad „Odyseją kosmiczną 2001” Kubricka. W 1980 roku został współzałożycielem The Planetary Society. Stworzył również głośny program telewizyjny „Cosmos: A Personal Voyage” („Kosmos: Podróż osobista”), który sam prowadził, pisząc kolejne odcinki. Zmarł w wieku 62 lat na zapalenie płuc będące powikłaniem mielodysplazji.