Gdy urodzona w 1838 roku Lydia Lili'u Walania Wewehi Kamaka'eha zasiadła na tronie Hawajów, przyjęła królewskie nazwisko Lili'uokalani (po małżonku miała na nazwisko Dominis, co było jeszcze łatwiej wymówić). Była ostatnią monarchinią i jedyną królową regentką hawajskiego państwa. Opierała się amerykańskiej aneksji aż do chwili aresztowania i przymusowej abdykacji. Jej ziemie koronne przejęli Jankesi, zaś złożony w 1910 pozew o rekompensatę został odrzucony – co nie dziwi, biorąc pod uwagę, że rozpatrywał go amerykański sąd. Była przy tym również uzdolnionym muzykiem i kompozytorką ludowych pieśni.

Adoptowana wedle tradycji hanai przez Abnera Paki księżniczka kształciła się w misjonarskiej Szkole Królewskiej, gdzie uczono ją angielskiego, podstaw muzyki i oczywiście religii. Jako członkini rodu królewskiego Lili'u dołączyła do dworu Kamehamehy IV, lecz w 1862 roku wzięła ślub z Johnem Owenem Dominisem. W styczniu 1891 roku Kalākaua zmarł, zaś Lili'uokalani została pierwszą kobietą, która zasiadła na tronie Hawajów... i ostatnią monarchinią tego wyspiarskiego królestwa. W 1894 roku amerykańscy podżegacze doprowadzili do rebelii, obalili rząd i ogłosili powstanie domagającej się aneksji przez USA Republiki Hawajów. Więziona przez rok Lili'uokalani abdykowała w zamian za ułaskawienie jej popleczników. Została umieszczona w areszcie domowym.

To właśnie w więzieniu, a następnie trzymana siłą w domu, zaczęła pisać książki i piosenki na cześć swego hawajskiego pochodzenia. Być może w ramach jakiejś kosmicznej chęci pocieszenia po utracie królestwa doczekała się światowej popularności swoich dzieł, zwłaszcza sławnej lamentacji „Aloha 'Oe”, którą zaczęto mocno identyfikować z wyspami archipelagu. W chwili śmierci w 1917 roku miała w dorobku ponad 165 kompozycji.