Abdus Salam, urodzony w styczniu 1926 roku w miejscowości Jhang, jest pierwszym Pakistańczykiem i muzułmaninem, który otrzymał nagrodę Nobla w dziedzinie naukowej, i to w fizyce teoretycznej. Jego ojciec był urzędnikiem w Wydziale Edukacji stanu Pendżab, Abdus nie cierpiał więc głodu. Jego rodzina miała też długą tradycję w zakresie nauczania religijnego, cieszyła się więc szacunkiem. Gdy w wieku 14 lat Abdus przyjechał na rowerze z Lahore po tym, jak otrzymał najlepsze w historii wyniki egzaminów wstępnych na Uniwersytet Pendżabski, cała wioska wyszła z domów, by mu pogratulować.

Oczywistym jest, że młodemu Abdusowi przyznano pełne stypendium naukowe. Choć interesowały go literatura angielska i Urdu oraz religioznawstwo porównawcze, postanowił studiować matematykę (zaskakujący wybór). W wieku 20 lat otrzymał tytuł magistra i przyznano mu stypendium w Cambridge. W 1950 uznano go za osobę o największym wkładzie w rozwój fizyki wśród nieposiadających tytułu doktorskiego.

W 1951 roku powrócił do Pakistanu i objął stanowisko dyrektora Wydziału Matematyki Uniwersytetu Pendżabskiego. Pragnął założyć szkołę kształcącą naukowców, lecz wkrótce zrozumiał to, co inni młodzi geniusze – w jego mieście nie było po prostu takich możliwości, jakie dostępne są w innych regionach świata. W 1954 roku objął zatem stanowisko wykładowcy w Cambridge, często odwiedzał jednak ojczyznę jako doradca w zakresie polityki badawczej. W latach 1961–71 pełnił funkcję głównego doradcy naukowego prezydenta Pakistanu. Przez 40 lat pozostawał także płodnym naukowcem i autorem wielu prac na temat fizyki teoretycznej cząstek elementarnych. Jego karierę zwieńczyła nagroda Nobla w dziedzinie fizyki, którą przyznano m. in. jemu za prace nad jednolitą teorią oddziaływania słabego i elektromagnetycznego. Abdus pozostawał przez cały czas pobożnym muzułmaninem, dwukrotnie biorąc ślub oraz mając szóstkę dzieci. Zmarł w listopadzie 1996 roku.