Urodzona w 1897 roku w Tellicherry w Indiach Brytyjskich Janaki Ammal Edevaleth Kakkat była, w przeciwieństwie do innych hinduskich dziewcząt z tego okresu, zachęcana przez rodziców do rozwijania swoich zainteresowań intelektualnych, które wkrótce skupiły się na botanice. Miała 18 rodzeństwa z dwóch żon jej ojca, rodzina nie miała więc dużo pieniędzy na jej kształcenie. Mimo to jednak przeniosła się do Madrasu i w 1921 roku zdobyła dyplom licencjata w Queen Mary's College oraz ukończyła z wyróżnieniem Presidency College. Przez pewien czas zajmowała się nauczaniem, potem zaś otrzymała stypendium na Uniwersytecie Michigan. W 1925 roku zdobyła magisterium, zaś w 1931 roku obroniła pracę doktorską.

Ammal wkrótce dołączyła do Instytutu Hodowli Trzciny Cukrowej w Coimbatore, gdzie próbowała tworzyć wysokowydajne odmiany tej rośliny, które dobrze przyjęłyby się na subkontynencie. Jej status niezamężnej kobiety (nigdy nie wzięła ślubu) doprowadził do nierozwiązywalnej „różnicy zdań” z resztą zespołu naukowego. W 1940 roku wyjechała do Londynu, gdzie dołączyła do Królewskiego Stowarzyszenia Sadowniczego jako cytolog. Pracując w sławnych Kew Gardens, przeprowadziła badania chromosomów wielu pospolitych roślin, dzięki czemu rzuciła nowe światło na przebieg ewolucji wielu z nich – zwłaszcza odmian leczniczych.

Nie wróciła do Indii do 1951 roku, kiedy to otrzymała od Jawaharlala Nehru osobistą propozycję zreorganizowania i stanięcia na czele tamtejszego Botanical Survey. Praca Janaki nad tworzeniem genetycznych hybryd trzciny cukrowej i bambusa w tym instytucie była kluczowa dla rozwoju indyjskiego rolnictwa. W 1970 roku osiedliła się w Madrasie jako emerytowana profesor w Centrum Zaawansowanych Badań Botanicznych. Zmarła w 1984 roku. Jej głównym zainteresowaniem pod koniec życia było zajmowanie się dużym stadem kotów i kociąt.