Znana antropolog kultury Margaret Mead zapytana o to, co według niej jest najistotniejszą oznaką cywilizacji, odpowiedziała: „wyleczona kość udowa”. Tym samym Mead podkreśliła ważną rolę, jaką w naszym społeczeństwie pełni chęć pomocy bezbronnym lub osłabionym, oraz wskazała na cywilizację jako system, który łączy wszystkich wzajemną siecią wsparcia. Metoda naukowa Mead polegała na pogłębionej etnografii, czyli gromadzeniu danych dzięki życiu wśród ludzi pochodzących z odmiennych środowisk i dążeniu do zrozumienia ich poprzez wspólne doświadczenia. Spoglądanie na świat z odmiennej perspektywy umożliwia antropologom kwestionowanie tego, co w naszym społeczeństwie może być uznawane za oczywiste. Badania Mead dotyczące dorastania i seksualności na Samoa podważyły konserwatywne amerykańskie normy kulturowe i stały się kluczowe dla rewolucji seksualnej lat sześćdziesiątych. Podczas pobytu na Samoa zamiast spodziewanego okresu, w którym seksualność nastolatków była tłumiona, oraz naturalnego konfliktu między dziećmi i rodzicami, Mead znalazła bardziej otwartą akceptację seksualności i brak konfliktu. Zarówno ta kwestia, jak też interpretacyjne podejście Mead (tj. postrzeganie antropologii jako dziedziny zbliżonej bardziej do historii lub literatury niż „twardej” nauki) spowodowały ostrą reakcję przedstawicieli niektórych środowisk, mającą więcej wspólnego z ówczesną sytuacją polityczną w Stanach Zjednoczonych niż z jakością pracy antropolożki.

Mead stworzyła podwaliny współczesnej antropologii (jeśli nie całej, to z pewnością tej najbardziej liczącej się części). Choć jej prace nie są już tak popularne jak niegdyś, to jej wnikliwe podejście do sposobów nadawania sensu, stylu życia, miłości i uczuć innych społeczeństw podziela wielu współczesnych antropologów kultury. Mead zmarła w 1978 roku, a rok później wyróżniono ją pośmiertnie Prezydenckim Medalem Wolności.