Alfred Nobel, z którego fortuny ufundowane zostały sławne Nagrody Nobla, był w chwili śmierci posiadaczem około 350 patentów (głównie na rzeczy, które wysadzały w powietrze inne rzeczy), założycielem wielu dochodowych firm (z których większość produkowała broń) i twórcą laboratoriów w ponad 20 krajach (zajmujących się głównie odkrywaniem kolejnych sposobów wysadzania rzeczy w powietrze). Alfred był po prostu kontynuatorem rodzinnej tradycji tworzenia wybuchów. Jego ojcem był Immanuel Nobel, producent broni.

Gdy urodzony w 1833 roku w Sztokholmie Alfred miał dziewięć lat, jego rodzina przeniosła się do Sankt Petersburga, gdzie Immanuel budował fabrykę torped. To tutaj młody Alfred odbył podstawową edukację, wykazując się wielkim talentem do chemii. W wieku 18 lat wyjechał do Stanów Zjednoczonych, by kontynuować naukę w tym zakresie. W pewnym momencie życia udał się również do Paryża, gdzie pierwszy raz spotkał się z nitrogliceryną, niestabilnym, wybuchowym płynem wynalezionym w 1847 roku. To było jak miłość od pierwszego wejrzenia. Alfred oddał się szukaniu sposobu na bezpieczne detonowanie nitrogliceryny z dystansu. W 1865 roku opatentował zapalnik z piorunianu rtęci... i dorobił się fortuny.

Niestety, jego fabryki miały ten niefortunny zwyczaj, że od czasu do czasu wybuchały. Szukając sposobu na zmniejszenie liczby takich wypadków, Alfred odkrył, że może nasączać nitrogliceryną ziemię okrzemkową (kieselguhr) – czyli tworzyć dynamit. Niedługo później opracował jeszcze stabilniejszy materiał – żelatynę wybuchową.

Choć jego romans z ładunkami wybuchowymi trwał jeszcze wiele lat, zainteresowania Alfreda zaczęły się pod koniec jego życia zmieniać. W listopadzie 1895, na rok przed śmiercią, sporządził testament, na mocy którego większość jego pokaźnej fortuny została przeznaczona na fundusz mający służyć do przyznawania nagrody za rozmaite ludzkie dokonania, które komisja uznałaby za istotne dla cywilizacji.