Na początku XX wieku architektoniczny modernizm przemawiał do wszystkich potęg – demokratycznych, faszystowskich i komunistycznych. Styl ten, szczególnie w wykonaniu szwajcarskiego architekta Le Corbusiera, obiecywał odejście od tradycyjnych form budowli i koncentrację na funkcjonalności, która dzięki swojej estetyce i formie miała także stworzyć nowego obywatela. Budowle Le Corbusiera były jednak często krytykowane za odrętwiający kształt i nieorganiczne linie. Kenzo Tange, uczeń Le Corbusiera, próbował to zmienić. Bazując na szerokiej wizji swego mistrza, Tange połączył w swoim „metabolizmie” nowoczesne formy z formami organicznymi, dzięki czemu wywarł ogromny wpływ na japońską architekturę lat 60. XX wieku (i nie tylko). Modernistyczny pogląd, według którego nowoczesna architektura miała stworzyć nowoczesną podmiotowość, zastąpił Tange własną wizją, w której architektura i człowiek wpływają na siebie i z siebie wynikają, łączącą elementy tradycyjnej japońskiej architektury, świata natury i modernistycznej wyobraźni.

Tange wzniósł wiele budowli na całym świecie, wśród których wymienić można Centrum Pokoju w Hiroszimie, obiekty przygotowane na potrzeby olimpiady w Tokio czy gmach sądu najwyższego Pakistanu. W 1987 roku zdobył prestiżową architektoniczną Nagrodę Pritzkera. Zmarł w 2005 roku.