Mary Leakey (wraz z mężem Louisem, który zmarł w 1972 roku) kontynuowała to, co zaczął Darwin: poszukiwała powszechnie znanych dziś śladów pochodzenia naszego gatunku. Urodzona w lutym 1913 roku w Londynie jako Mary Douglas Nicol była jedyną córką twórcy pejzaży i odziedziczyła talent graficzny swojego ojca. Mieszkając w regionie Francji zwanym Dordogne, w którym mnóstwo było prehistorycznych siedlisk jaskiniowych, zainteresowała się archeologią paleolitu. Gdy w 1926 roku zmarł jej ojciec, matka wraz z córką wróciły do Anglii, gdzie Mary zaczęła uczęszczać do szkół klasztornych w Kensington i Wimbledonie, lecz jako niezależna młoda kobieta została dwukrotnie wyrzucona.

Jej dokonania w zakresie edukacji nie pozwoliły na rozpoczęcie nauki na uniwersytecie, lecz Mary, nie będąc oficjalnie studentką, brała udział w wykładach z geologii i archeologii na University College i w London Museum. W 1930 roku zgłosiła się na kilku miejscach wykopalisk do pracy jako twórczyni szkiców, między innymi w Hembury, wykopaliskach z okresu neolitu, gdzie stworzyła ilustracje narzędzi. Jej dokonania przyciągnęły uwagę wielu wydawców i w 1934 roku została przedstawiona Louisowi Leakeyowi jako potencjalna autorka rysunków do jego książki „Przodkowie Adama”. W 1936 roku Mary poślubiła swego zleceniodawcę.

Wkrótce po ślubie para przeniosła się do Afryki Wschodniej, tam zaś Louis otrzymał fundusze na przeprowadzenie wykopalisk w Wąwozie Olduvai. Przez kolejne dziesięciolecia dokonali tam wspólnie licznych ważnych odkryć – w 1948 wykopali szczątki pochodzącej sprzed 18 milionów lat małpy Proconsul africanus, w 1959 roku hominida Paranthropus boisei, rok później zaś skamielinę Homo habilis („brakujące ogniwo”) i poszlaki wskazujące na produkowanie przez niego narzędzi. Gdy Louis Zmarł, Mary Leakey kontynuowała wykopaliska i tworzyła szkice, w 1979 roku odkrywając kolejny ważny trop związany z pochodzeniem człowieka – ślady stóp na stanowisku Laetoli w Tanzanii. Zmarła w grudniu 1996.