Niemal wszystkie kolonie w obu Amerykach powstały dzięki pracy zniewolonych ludzi. Na dużych obszarach Karaibów, Brazylii i południowej części tego, co w przyszłości miało stać się Stanami Zjednoczonymi, niewolnikami byli Afrykanie. Ale nie wszyscy zniewoleni godzili się ze swoim losem. Społeczności maronów, złożone z niewolników, którzy zbuntowali się i uciekli swoim prześladowcom, często znajdowały schronienie wśród rdzennej ludności i występowały powszechnie w gęstych lasach Ameryki Południowej.

Palmares, nazwane tak od palm, było quilombem, czyli jedną z trudno dostępnych osad maronów, powstałą w północno-wschodniej Brazylii. Założycielami Palmares byli niewolnicy zbiegli z brazylijskich plantacji trzciny cukrowej, pochodzący z Kongo i Angoli; społeczności przewodził król. Osada pozostawała wolna przez całą pierwszą połowę XVII wieku, a w 1678 roku podpisała z Portugalczykami traktat gwarantujący jej mieszkańcom swobodę, ale pod jednym warunkiem. Byli zobowiązani do przekazywania Portugalczykom wszystkich zbiegłych niewolników, którzy trafiali do ich osady. Dandara i jej mąż, Zubmi, odrzucili traktat i stanęli na czele buntu przeciwko Portugalczykom.

Dandara była mistrzynią capoeiry, sztuki walki, która rozpowszechniła się wśród byłych niewolników zamieszkujących Brazylię. Capoeira łączy płynny ruch, uniki i wykorzystywanie pędu napastników w formę przypominającą taniec. Pozwalała zniewolonym ludziom walczyć z oprawcami przy użyciu broni, nad którą chciały zapanować kolonialne mocarstwa – ich własnych ciał. Dandara została pojmana w 1694 roku, ale nie popadła ponownie w niewolę. Nim to nastąpiło, odebrała sobie życie.