Mistrz James of Saint George – a formalniej Jacques de Saint-Georges d'Espéranche – był Sabaudczykiem zatrudnionym przez króla Anglii, Edwarda I, do projektowania i budowy zamków mających pomóc utrzymać w ryzach jego nowych, lecz niesfornych poddanych. Monarcha o przydomku Długonogi zagarniał od 1277 do 1283 roku coraz większy obszar Walii do czasu, gdy Llywelyn ap Gruffudd zginął wreszcie w bitwie o Most Orewin. Martwiąc się możliwością buntu walijskich lordów w czasie, gdy będzie rozprawiał się ze Szkotami, Edward nakazał budowę zamków. Król poznał Jamesa – syna mistrza murarskiego pracującego w Sabaudii – najprawdopodobniej w 1273 roku podczas oficjalnej wizyty państwowej, zaś w 1278 zatrudnił go jako swego ingeniatora (naczelnego inżyniera).

James zajął się budowaniem zamków niezbędnych Długonogiemu do okupacji Walii. Przynajmniej 12 z 17 zbudowanych tam w tym okresie angielskich zamków jest jego dziełem. W Rhuddlan, swoim pierwszym dziele, dopracował on układ symetrycznych, koncentrycznych rzędów murów, które stały się charakterystycznym elementem jego fortyfikacji. Wkrótce w Walii pojawiło się więcej zbudowanych przez niego fortec – m. in. Conwy, Flint, Harlech, Caernarfon i Beaumaris. Około września 1298 roku James dołączył do Edwarda w Szkocji, by rozpocząć zastraszanie zamkami kolejnej bandy dzikusów. Przed swoją śmiercią w 1308 roku zdołał jedynie wzmocnić fortyfikacje w Linlithgow Palace i w Stirling.