„Ile aniołów może zatańczyć na główce od szpilki?” Choć to pytanie dziś wydaje się głupie, zostało zupełnie poważnie zadane przez Tomasza z Akwinu, twórcę scholastyki, który badał poprzez rozumowanie dialektyczne więzi między filozoficznymi aspektami przestrzeni a własnościami przypisywanymi aniołom. W czasie, gdy racjonalność jako uzupełnienie wiary było niezwykle ważne dla teologów katolickich ze względu na zagrożenie ze strony postępowych myślicieli końca średniowiecza i wczesnego renesansu, dominikanin z Akwinu okazał się najbardziej oczytanym i nieugiętym obrońcą chrześcijaństwa. Uważa się go za twórcę teologii naturalnej. W 1323 roku został kanonizowany.

Urodzony około 1225 roku w Roccasecca syn hrabiego Akwinu, Tomasz, w wieku 5 lat został wysłany na Monte Cassino, by uczyć się od benedyktyńskich mnichów. W 1239 roku trafił na uniwersytet w Neapolu, potajemnie jednak wstąpił do zakonu dominikanów i w 1244 roku przywdział habit. Rodzina, która wiązała z nim nadzieje polityczne, była tak rozczarowana, że uwięziła go na rok w swojej fortecy w San Giovanni. Uwolniony po roku Tomasz rozpoczął studia u dominikanów w Neapolu, Paryżu i Kolonii, zdobywając wreszcie doktorat z teologii. Dowiedziawszy się wszystkiego o Bogu (przynajmniej tym chrześcijańskim), rozpoczął życie podróżnika, pisarza, kaznodziei i wykładowcy. Zarówno instytucje religijne, jak i uniwersytety pragnęły wizyty wielkiego chrześcijanina.

Zajmował się przede wszystkim pisaniem – znamy około 60 jego dzieł na rozmaite tematy, od komentarzy do Biblii po dyskusje związane z filozofią naturalną Arystotelesa. Jego nieukończone dzieło, pisana od 1265 do 1274 roku „Summa teologiczna”, uważana jest za jedno z najbardziej wpływowych dzieł filozoficznych w historii cywilizacji. Po stworzeniu programu studiów teologicznych w Neapolu został wezwany na radę ekumeniczną, która miała zebrać się w Lyonie. Wyruszył na nią w styczniu 1274 roku, zmarł jednak w drodze.