Urodzony w 1452 roku w położonym na wzgórzach Toskanii miasteczku Anchiano Leonardo stał się prawdziwym człowiekiem renesansu. Pełen nienasyconej ciekawości i pomysłów (może nawet zbyt wielu) zrobił karierę jako artysta, inżynier, wynalazca, dziennikarz i teoretyk. Jego notatniki pełne są szkiców architektonicznych, notatek i projektów maszynerii – w większości niezrealizowanych. Pośród tych wszystkich zapisków znajdują się jego przemyślenia i badania związane z rozmaitymi materiałami budowlanymi i względną wytrzymałością rozmaitych kolumn, łuków i wsporników. Posunął się nawet do zaprojektowania „miasta idealnego”, którego wzór przedstawił Ludovicowi Sforzy.

W 1502 roku da Vinci (któremu nie można zarzucić nieśmiałości) przedstawił sułtanowi osmańskiemu Bajazydowi II projekt dwuprzęsłowego mostu nad Złotym Rogiem o długości około 352 metrów. Jeśli chodzi o budownictwo, możliwe, że Leonardo brał udział w szeregu projektów, które rzeczywiście zostały zrealizowane. Mógł pracować z Bramantem w 1492 roku nad odbudową targowiska w Vigevano. Przesłał też model nowej wieży centralnej katedry w Mediolanie, został on jednak odrzucony. Pod koniec życia (zmarł w 1519 roku) tworzył szkice projektu zamku dla francuskiej królowej matki w Romorantin. Choć wiele z jego architektonicznych planów nigdy nie zostało zrealizowanych, nadal są badane przez uczonych.