Jedna z najpopularniejszych autorek literatury dziecięcej, Beatrix Potter, nie zaczynała swojej kariery zawodowej od pisania. Początkowo była ilustratorką, a źródło jej miłości do rysunku stanowiły wakacje spędzane w angielskim Lake District, podczas których zbierała skamieniałości, artefakty archeologiczne oraz rośliny i owady. Podjęła nawet próbę prowadzenia badań naukowych w zakresie mykologii, przygotowując pracę dyplomową w tej dziedzinie mimo patriarchalnego nastawienia ówczesnego środowiska akademickiego.

Miłość do przyrody połączona z pasją do mitologii i folkloru dała jednak początek zamiłowaniu do opowieści o naturze. I to właśnie dzięki tym opowieściom – szczególnie poświęconym Piotrusiowi Królikowi – Potter zyskała sławę. W swoich historiach autorka łączy miłość i wrażliwość wobec krajobrazu oraz wszystkich żyjących w nim istot: rolników i królików, grzybów i korzonków. Są to opowieści, na których wychowało się wiele angielskich (i nie tylko angielskich) dzieci.

Opowieść o Piotrusiu Króliku powstała w 1902 roku. Jej fabuła jest prosta – nazbyt dumny ze swej niebieskiej kamizelki królik jest wielokrotnie ostrzegany przed zapuszczaniem się do ogrodu farmera McGregora, ale oczywiście ignoruje dobre rady. Później musi ratować się ucieczką i traci przy tym swoją kamizelkę. Po powrocie do domu zmartwionego Piotrusia pociesza mama, podając mu filiżankę herbaty.