Bi Sheng, plebejusz urodzony za panowania dynastii Song około 990 roku (ze względu na pochodzenie nic nie wiadomo o jego dzieciństwie), wynalazł między 1041 a 1048 rokiem ruchomą czcionkę – na długo przed tym, jak Gutenberg zaczął drukować krótkie fragmenty Biblii. W pismach polihistora Shen Kuo wymienione jest jedynie nazwisko Bi Shenga, lecz szczegóły techniczne jego stworzonego z porcelany wynalazku można znaleźć w licznych dziełach literatury chińskiej.

Jego metoda była prosta i elegancka: należy wziąć glinę i stworzyć z niej krążek cienki jak moneta, wyciąć w jego powierzchni znak (żmudne zadanie – chińskie pismo miało ich podówczas ponad 3000), wypalić przygotowane krążki. Gdy wszystko będzie gotowe do druku, ustawić znaki w odpowiedniej kolejności na żelaznym arkuszu, pokryć czcionkę mieszaniną popiołu, żywicy sosnowej i wosku, użyć dopasowanej ramki, by przyłożyć papier (inny chiński wynalazek) do czcionki, a następnie docisnąć deską, by wszystko równomiernie przylegało. I tak oto tworzył się druk.

Do dziś ocalało jedynie kilka fragmentów wydruków Shenga, z których najlepiej zachowały się zapiski Zhou Bidy o Jadeitowej Komnacie. Bi Sheng znika później z kart historii, a jego późniejsze dzieje są równie tajemnicze, jak początki życia. Jedyną informacją o jego śmierci jest komentarz Kuo: „Gdy Bi Sheng umarł, zbiór jego czcionek przeszedł na własność moich bratanków i od tego czasu jest przechowywany jako najcenniejsze dobro”.