Wyświęcony na księdza w 1703 roku Antonio Lucio Vivaldi postanowił kierować się w życiu raczej miłością do muzyki niż do Boga. Urodzony w 1678 roku w Wenecji Vivaldi został wirtuozem skrzypiec, szanowanym nauczycielem i płodnym kompozytorem. Jego ojciec, zawodowy skrzypek, również uczył muzyki, los więc, jak się zdaje, chciał, by Antonio, autor setek wspaniałych utworów, obwołany został największym kompozytorem baroku.

Choć pozostał księdzem – znany był nawet za życia (i przez jakiś czas po śmierci) jako „Rudy Ksiądz” – problemy zdrowotne nie pozwalały mu na wykonywanie obowiązków kapłańskich takich jak odprawianie mszy. Został za to w wieku 25 lat nauczycielem muzyki w sierocińcu Ospedale della Pietà („Pobożny Szpital Miłosierdzia”), gdzie uczył chłopców gry na wszelakich instrumentach. Tam przez kolejnych 30 lat komponował swoje najważniejsze dzieła z zakresu muzyki chóralnej, koncertów, kantat i oper (z których ocalało do dziś około 50). Najbardziej utalentowani uczniowie zostali zorganizowani w orkiestrę, która wykonywała jego kompozycje. W 1716 roku była ona już poważana na arenie międzynarodowej.

Choć Święty Cesarz Rzymski Karol VI pasował Vivaldiego na rycerza, sława nie przyniosła mu pieniędzy, więc w 1730 roku opuścił Wenecję i udał się do Wiednia oraz Pragi. Możliwe, że szukał bogatego mecenasa, lecz nagła śmierć Karola VI pozbawiła go jedynego źródła dochodu. Mimo że otrzymywał od czasu do czasu zlecenia, zmarł w 1741 roku w Wiedniu jako biedak. Został pochowany w prostym grobie, a podczas pogrzebu, na który nie przyszło wiele osób, nie grała żadna muzyka.