Uważana przez niektórych za „najwspanialszą kobietę swego czasu” Hildegarda była matką przełożoną Benedyktynek, filozofką, poetką i kompozytorką liturgiczną, botaniczką i zielarką, polihistorką, mistyczką (miała wizje ludzi jako „żyjących iskier” miłości Boga), później zaś została też świętą. Urodziła się w 1098 roku jako córka średniozamożnego rycerza, Hildeberta z Bermensheim. Gdy powiedziała rodzinie o swoich wizjach, ta zamknęła ją w wieku 8 lat w klasztorze na Górze Św. Dyzyboda, by przez kolejnych 10 lat uczyła ją „błogosławiona Judyta”. Gdy miała 18 lat, została zakonnicą.

Około 1136 otrzymała od zakonu tytuł „magistry” – nauczycielki. W 1165 roku założyła zaś nowy klasztor w Eibingen, w którym wedle celtyckiej tradycji mieszkali zarówno mężczyźni, jak i kobiety (oczywiście w osobnych pomieszczeniach). Poza tworzeniem dzieł natury duchowej, w których opisuje swoje wizje i snuje rozważania teologiczne, komponowaniem muzyki i pisaniem poematów, pełnieniem obowiązków administracyjnych i prowadzeniem ożywionej korespondencji (przetrwało ponad 300 jej listów) zajmowała się również klasztornym zielnikiem i szpitalem. Zdobyła praktyczną wiedzę w zakresie diagnozowania, prognozowania przebiegu chorób i leczenia, po czym połączyła tradycyjne kuracje z metodami holistycznymi mającymi na celu „leczenie duchowe”. Skatalogowała wszystkie swoje odkrycia i praktyki – okraszając je potężną dawką teologii – w dwóch grubych tomach.

Pierwszy z nich, „Physica”, składa się z dziewięciu rozdziałów opisujących naukowe i medyczne właściwości rozmaitych roślin, skał, ryb, gadów i ssaków. Drugi, „Causae et Curae”, stanowi dokładny opis ludzkiego ciała, jego powiązań ze światem natury oraz leków na różne nękające je choroby. Mimo ogromnej dawki mistycyzmu, jaki zawarła w tych dziełach, powszechne ich stosowanie jako podręczników medycyny miało miejsce jeszcze długo po jej śmierci w 1179 roku.