Dimitrie Cantemir był pisarzem, władcą, żołnierzem i – oczywiście – kompozytorem. Na początku XVIII wieku pełnił funkcję hospodara (wasalnego gubernatora) Mołdawii, wówczas części Imperium Osmańskiego, której terytorium znajduje się w granicach dzisiejszej Rumunii i Mołdawii. Chociaż Cantemir cieszył się przychylnością Stambułu, to postrzegał Imperium Osmańskie jako potęgę chylącą się ku upadkowi, więc postanowił sprzymierzyć Mołdawię z carem Rosji, Piotrem Wielkim. Gdy okazało się, że postawił na niewłaściwego konia, Cantemir porzucił politykę i udał się na komfortowe wygnanie, ciesząc się książęcym tytułem nadanym mu tak przez Rosję, jak i przez Święte Cesarstwo Rzymskie.

Pozbawiony obowiązków władcy Dimitrie zajął się pisarstwem, tworząc m.in. opracowania historii Imperium Osmańskiego, Rumunii i Mołdawii. Poza tym był też kompozytorem i – przed swoją zdradą – na polecenie sułtana dokonał transkrypcji setek tradycyjnych osmańskich utworów muzycznych, wśród których wiele powstało na saz (bağlamę): tradycyjny instrument o siedmiu strunach. W swoich dziełach muzycznych Dimitrie łączył osmańską muzykę z zachodnim stylem, tworząc w ten sposób fuzję, którą ponownie odkryli dopiero potomni. Zmarł w 1723 roku, a pamięć o nim trwa w Turcji, Mołdawii, Rumunii i wielu innych miejscach na całym świecie.