Filozof i nauczyciel, który niechcący został wielkim prorokiem – założył bowiem jedną z wielkich religii – Kong Qui, znany też jako Konfucjusz, urodził się około 551 roku p.n.e. w chińskim państwie Lu. Jego poglądy, dotyczące przede wszystkim etycznych wzorców zachowań prywatnych i publicznych, zebrano po jego śmierci w „Dialogach konfucjańskich” i, choć zwalczała je dynastia Qin, stały się bardzo wpływowe za panowania rodów Han, Tang i Song. Swą filozofię Konfucjusz oparł o zasadę ren („miłości do innych”) oraz naukę samokontroli.

Ponieważ w „Zapiskach Historycznych” (które powstały jakieś czterysta lat później) więcej jest mitów niż faktów, o wczesnych latach Konfucjusza nie wiadomo właściwie niczego. Jego życie, w przeciwieństwie do wpływu, jaki wywarł po śmierci, wydaje się zaskakująco nudne lub też, jak ujęli to Chińczycy, „proste i naturalne”. W „Dialogach konfucjańskich” twierdzi, że za młodu był biedakiem – mimo że należał do klasy shih (arystokratów) – i musiał nauczyć się wielu zawodów. Jego pierwszym zajęciem mogła być opieka nad spichlerzem kraju Lu, później zaś nadzorowanie pól. Nie wiadomo, kiedy rozpoczął nauczanie, ale najprawdopodobniej już po ukończeniu 30 roku życia. Do 515 roku p.n.e. zdołał zebrać dużą liczbę uczniów i skoncentrował się na uprawianiu sześciu sztuk, które miały pomagać w osiągnięciu samokontroli: łucznictwa, kaligrafii, rachowania, muzyki, powożenia rydwanami oraz rytuałów.

Około 498 roku p.n.e. Konfucjusz wybrał się na włóczęgę po wschodnich Chinach, razem z nim wyruszyło zaś kilku jego tryskających energią uczniów. Wspólnie wędrowali po krajach Wei, Sung i Ch'en, nauczając, mimo tego, że czasem spotykali się z groźbami. Podczas podróży Konfucjusz stworzył wiele z najbardziej wpływowych dzieł filozofii starożytnej, w tym poprawioną przez siebie wersję „Księgi Pieśni” oraz swoją historię książąt Lu („Kronikę Wiosen i Jesieni”). Mędrzec zmarł w listopadzie 479 roku.