Mykoła Dmitrijewicz Łeontowycz urodził się w grudniu 1877 roku na Ukrainie, w rodzinie wiejskich kapłanów o czteropokoleniowej tradycji. Został zamordowany w rodzinnym domu nieopodal Tulczyna w styczniu 1921 roku przez pospolitego rabusia lub też czekistę, w zależności od tego, w którą „oficjalną” wersję wierzymy. W międzyczasie Łeontowycz stał się najbardziej wpływowym ukraińskim kompozytorem, dyrygentem chóru, nauczycielem muzyki i ikoną ukraińskiego ruchu nacjonalistycznego.

Po dość problematycznej karierze szkolnej Mykoła rozpoczął w 1892 roku na seminarium w Kamieńcu Podolskim studia teologiczne, gdzie jednocześnie zaczął uczyć się gry na skrzypcach. Zabrał się też za pisanie utworów muzycznych i aranżacji chóralnych. Gdy zmarł dyrektor chóru seminaryjnego, Łeontowyczowi zaproponowano jego stanowisko. Dodał wówczas do repertuaru muzykę świecką – głównie ukraińskie pieśni ludowe.

Po ukończeniu nauki w 1899 roku Łeontowycz zrezygnował z kapłaństwa i utrzymywał się, pracując jako nauczyciel w prywatnych i publicznych szkołach w Kijowie i poza nim. W przerwach od pracy wyjeżdżał na studia do Moskwy i Sankt Petersburga. Zaczął też komponować nowe utwory w oparciu o znane ukraińskie motywy. Jego prace z tego okresu – w tym sławny, powstały w 1904 roku „Szczedryk” – uważane są za muzyczne arcydzieła.

Później w carskiej Rosji zaczęło się zamieszanie. Po rewolucji i ogłoszeniu w 1918 powstania niepodległej Ukraińskiej Republiki Ludowej Łeontowycz przeniósł pozostałą przy życiu rodzinę do Kijowa. Gdy jednak Biali zdobyli miasto, znani ukraińscy artyści i naukowcy zaczęli nagle ulegać „wypadkom”. Łeontowycz przeniósł się pod koniec 1919 roku do zaściankowego Tulczyna. Tam rozpoczął pracę nad swoją pierwszą symfonią. Nie zdążył jednak napisać jej zbyt wiele, stając się miast tego ukraińskim męczennikiem.