Urodzony w I wieku naszej ery w mieście Nanjing, Zhang Heng był wynalazcą, astronomem, matematykiem, poetą i wszechstronnym geniuszem. Żył za panowania wschodniej dynastii Han pod rządami cesarzy Andi i Shundi. Jako astronom Zhang Heng pełnił ważną funkcję na cesarskim dworze związaną z opieką nad kalendarzem, dzięki czemu cesarz mógł dokładnie przewidywać cykle pór roku i ruchu gwiazd. Choć być może nie jest to na pierwszy rzut oka oczywiste, chińscy poddani wierzyli wówczas, że życie społeczne jest odzwierciedleniem niebiańskiego, przez co astronomowie odgrywali zasadniczą rolę w dbaniu o to, by oba światy trwały w zgodzie.

Zhang Heng stworzył szczegółowy model Ziemi i niebios, który przypominał jajo. Zewnętrzną skorupą było niebo, a żółtkiem znajdującym się w centrum – Ziemia. Chociaż w świetle współczesnej wiedzy idea ta jest błędna, to należy pamiętać, że Zhang Heng opracował ją niemal dwa tysiące lat temu. Udało mu się wykazać, że Księżyc nie emituje własnego światła, oraz wyjaśnić zjawisko jego zaćmienia (wiedza ta była bardzo cenna na cesarskim dworze). Jeśli chodzi o bardziej przyziemne (dosłownie) sprawy, Zhang Heng stworzył sprawny sejsmograf, który wykorzystywał genialną technikę umożliwiającą wskazanie epicentrum trzęsienia ziemi.

Zhang Heng żył i tworzył w latach 78–139 n.e., czyli w tym samym okresie co myśliciele i filozofowie Cesarstwa Rzymskiego – w szczególności Ptolemeusz, którego kosmologia była bardzo podobna do wizji chińskiego geniusza. Prace Zhang Henga stały się podwalinami kolejnych odkryć i osiągnięć technicznych i naukowych.