Opowieść o Hannonie znamy tylko z jednego greckiego tekstu, będącego tłumaczeniem starszego przekazu zapisanego w języku punickim. Jest to opis wyprawy odkrywcy z Kartaginy, Hannona, który w V wieku p.n.e. popłynął na zachód Morzem Śródziemnym, a następnie na południe wzdłuż wybrzeża Afryki Zachodniej. Choć relacja ta była szeroko cytowana przez wielu starożytnych historyków (w szczególności przez Herodota), to trasa podróży Hannona jest tematem dyskusji toczonych wśród współczesnych specjalistów – jedni twierdzą, że dotarł do wulkanu o nazwie Kamerun (świadczyć ma o tym barwny opis wulkanicznej erupcji), a inni uważają, że dopłynął jedynie do południowego Maroka. W swojej relacji Hannon twierdzi, że założył wzdłuż wybrzeża Afryki wiele kartagińskich osad i nawiązał kontakty handlowe z Berberysami przemierzającymi Saharę oraz ludami Afryki Subsaharyjskiej napotkanymi dalej na południu.

Być może najciekawszym fragmentem relacji Hannona jest opis spotkania z gorylami. Załoga kartagińskiego króla wzięła małpy za dziwnie niekomunikatywnych i wrogich ludzi, którzy rzucali w nią kamieniami, a po schwytaniu „gryźli i szarpali”. Hannon nazywa małpy gorylami, ale mogły to być również szympansy. Ludzie króla zabili trzy osobniki i zachowali ich „kudłate” skóry. Niestety skóry te przepadły kilka wieków później, gdy Rzymianie zniszczyli Kartaginę.