Największy żeglarz w czterotysięcznej historii cywilizacji Chin urodził się około 1371 roku w górzystym sercu Azji, setki kilometrów od najbliższego portu. Co więcej, Zheng He nie był Chińczykiem, lecz synem pomniejszego, muzułmańskiego urzędnika – po urodzeniu otrzymał imię Ma Sanbao – w mongolskiej prowincji Yunnan zdobytej przez atakującą armię Ming w 1382 roku. Chłopiec został wówczas rytualnie wykastrowany, wyszkolony na cesarskiego eunucha i przydzielony do dworu Zhu Di, wojowniczego księcia Yan.

W 1390 roku noszący już nowe imię Zheng wyróżnił się jako młodszy oficer i udowodnił swą wartość na polach bitew i w dyplomacji. Młody eunuch stał się zaufanym doradcą Zhu Di i w 1400 roku, gdy książę stanął na czele rewolucji, znacząco przyczynił się do zwycięstwa. Po pokonaniu w 1402 roku cesarza Jian Wen, władca Yan rozpoczął linię Yongle dynastii Ming. Pragnąc rozszerzać wpływy Chi, ożywić gospodarkę i odwrócić od siebie uwagę szemrzącej szlachty, nowy cesarz nakazał Zheng He stworzyć flotę i poprowadzić szereg misji na „Zachodnich Oceanach”.

Zheng wyruszył na pierwszą wyprawę badawczą w 1405 roku na czele 62 statków. Jego flota popłynęła na południe i odwiedziła Czampę, Syjam, Malakkę oraz Jawę, po czym skierowała się na północ, docierając do Kalkuty i Cejlonu na Oceanie Indyjskim. Zheng szybko zorganizował trzy kolejne wyprawy, które dotarły do wybrzeży Arabii i popłynęły na południe wzdłuż Afryki. Z piątej podróży powrócił z posłańcami na dwór Ming z 30 krajów, w ramach szóstej zaś, w 1421 roku, odwiózł ich z powrotem. Na ostatnią wyprawę wyruszył zimą 1431 roku, ponownie płynąc wzdłuż południowo-wschodnich brzegów Azji do Indii, Zatoki Perskiej i Morza Czerwonego, a następnie wzdłuż wybrzeży Afryki. W drodze powrotnej jednak, wiosną 1433 roku, zmarł w Kalkucie.