Założenia gry
Duże cywilizacje
Przywódcy
Miasta-państwa
Dzielnice
Budowle
Cuda i projekty
Jednostki
Awanse jednostki
Wielcy ludzie
Technologie
Idee
Ustroje i doktryny
Religie
Teren i jego cechy
Zasoby
Ulepszenia i szlaki

Hildegarda z Bingen

Kontekst historyczny
Uważana przez niektórych za „najwspanialszą kobietę swego czasu” Hildegarda była matką przełożoną Benedyktynek, filozofką, poetką i kompozytorką liturgiczną, botaniczką i zielarką, polihistorką, mistyczką (miała wizje ludzi jako „żyjących iskier” miłości Boga), później zaś została też świętą. Urodziła się w 1098 roku jako córka średniozamożnego rycerza, Hildeberta z Bermensheim. Gdy powiedziała rodzinie o swoich wizjach, ta zamknęła ją w wieku 8 lat w klasztorze na Górze Św. Dyzyboda, by przez kolejnych 10 lat uczyła ją „błogosławiona Judyta”. Gdy miała 18 lat, została zakonnicą.

Około 1136 otrzymała od zakonu tytuł „magistry” – nauczycielki. W 1165 roku założyła zaś nowy klasztor w Eibingen, w którym wedle celtyckiej tradycji mieszkali zarówno mężczyźni, jak i kobiety (oczywiście w osobnych pomieszczeniach). Poza tworzeniem dzieł natury duchowej, w których opisuje swoje wizje i snuje rozważania teologiczne, komponowaniem muzyki i pisaniem poematów, pełnieniem obowiązków administracyjnych i prowadzeniem ożywionej korespondencji (przetrwało ponad 300 jej listów) zajmowała się również klasztornym zielnikiem i szpitalem. Zdobyła praktyczną wiedzę w zakresie diagnozowania, prognozowania przebiegu chorób i leczenia, po czym połączyła tradycyjne kuracje z metodami holistycznymi mającymi na celu „leczenie duchowe”. Skatalogowała wszystkie swoje odkrycia i praktyki – okraszając je potężną dawką teologii – w dwóch grubych tomach.

Pierwszy z nich, „Physica”, składa się z dziewięciu rozdziałów opisujących naukowe i medyczne właściwości rozmaitych roślin, skał, ryb, gadów i ssaków. Drugi, „Causae et Curae”, stanowi dokładny opis ludzkiego ciała, jego powiązań ze światem natury oraz leków na różne nękające je choroby. Mimo ogromnej dawki mistycyzmu, jaki zawarła w tych dziełach, powszechne ich stosowanie jako podręczników medycyny miało miejsce jeszcze długo po jej śmierci w 1179 roku.
Unikalna umiejętność

Aktywowany efekt (1 punkt potencjału)

Premia do wiary za sąsiedztwo dzielnicy świątynnej przyznawana jest również do nauki.
Otrzymujesz 100 wiary.

Hildegarda z Bingen

Cechy

Średniowiecze
Wielki naukowiec
Hildegarda z Bingen
Kontekst historyczny
Uważana przez niektórych za „najwspanialszą kobietę swego czasu” Hildegarda była matką przełożoną Benedyktynek, filozofką, poetką i kompozytorką liturgiczną, botaniczką i zielarką, polihistorką, mistyczką (miała wizje ludzi jako „żyjących iskier” miłości Boga), później zaś została też świętą. Urodziła się w 1098 roku jako córka średniozamożnego rycerza, Hildeberta z Bermensheim. Gdy powiedziała rodzinie o swoich wizjach, ta zamknęła ją w wieku 8 lat w klasztorze na Górze Św. Dyzyboda, by przez kolejnych 10 lat uczyła ją „błogosławiona Judyta”. Gdy miała 18 lat, została zakonnicą.

Około 1136 otrzymała od zakonu tytuł „magistry” – nauczycielki. W 1165 roku założyła zaś nowy klasztor w Eibingen, w którym wedle celtyckiej tradycji mieszkali zarówno mężczyźni, jak i kobiety (oczywiście w osobnych pomieszczeniach). Poza tworzeniem dzieł natury duchowej, w których opisuje swoje wizje i snuje rozważania teologiczne, komponowaniem muzyki i pisaniem poematów, pełnieniem obowiązków administracyjnych i prowadzeniem ożywionej korespondencji (przetrwało ponad 300 jej listów) zajmowała się również klasztornym zielnikiem i szpitalem. Zdobyła praktyczną wiedzę w zakresie diagnozowania, prognozowania przebiegu chorób i leczenia, po czym połączyła tradycyjne kuracje z metodami holistycznymi mającymi na celu „leczenie duchowe”. Skatalogowała wszystkie swoje odkrycia i praktyki – okraszając je potężną dawką teologii – w dwóch grubych tomach.

Pierwszy z nich, „Physica”, składa się z dziewięciu rozdziałów opisujących naukowe i medyczne właściwości rozmaitych roślin, skał, ryb, gadów i ssaków. Drugi, „Causae et Curae”, stanowi dokładny opis ludzkiego ciała, jego powiązań ze światem natury oraz leków na różne nękające je choroby. Mimo ogromnej dawki mistycyzmu, jaki zawarła w tych dziełach, powszechne ich stosowanie jako podręczników medycyny miało miejsce jeszcze długo po jej śmierci w 1179 roku.

Cechy

Średniowiecze
Wielki naukowiec
Unikalna umiejętność

Aktywowany efekt (1 punkt potencjału)

Premia do wiary za sąsiedztwo dzielnicy świątynnej przyznawana jest również do nauki.
Otrzymujesz 100 wiary.

Język
Wybierz zestaw zasad
Pobierz aplikację
Get it on App Store
Get it on Google Play