Podczas gdy Europejczycy taplali się w spokojnym Morzu Śródziemnym lub chyłkiem przepływali z Wysp Brytyjskich na kontynent i z powrotem, nordyccy żeglarze przemierzali złowrogi Północny Atlantyk. Leif urodził się około 970 roku jako drugi syn Eryka Rudego, najprawdopodobniej na Islandii. Gdy ten ostatni został wygnany z wyspy, popłynął na zachód i w 986 osiedlił się z rodziną i podwładnymi na Grenlandii.

Według źródeł (czyli dramatycznych sag wikingów) w 1000 roku Eriksson jako młody mężczyzna popłynął do Norwegii, gdzie jakimś cudem dał się przekonać do nawrócenia na chrześcijaństwo. Norweski król Olaf nakazał Leifowi wrócić na Grenlandię i głosić słowo boże, pokazując swym bliskim, że tkwią w grzechu i błędzie. Choć Eriksson dotarł do Grenlandii, gdy rok później wracał, zgubił się już ze swoją flotą, trafiając w efekcie do Ameryki Północnej. Wychodząc na brzeg (najprawdopodobniej w Nowej Szkocji), Leif nazwał nową krainę Winlandią (ze względu na rosnące tam dzikie winogrona).

Niezależnie od jego motywacji (lub jej braku) i umiejętności nawigacyjnych (lub ich braku), Leif Eriksson uważany jest za pierwszego Europejczyka, który postawił stopę na „Nowym Świecie”, czegokolwiek nie opowiadałby 500 lat później Kolumb. Wykopaliska archeologiczne z lat 60. XX wieku potwierdziły, że na północnym brzegu Nowej Fundlandii rzeczywiście znajdowało się osiedle nordyckie – być może właśnie Leifbudir, o którym mowa jest w Sadze o Grenlandczykach. Sam Leif nie pozostał jednak w tym zapomnianym przez Boga miejscu, lecz wiosną powrócił na Grenlandię i nigdy już stamtąd nie wrócił (zrobił to za to jego brat... i zginął w starciu z rozgniewanymi tubylcami).

Ojciec Leifa na Grenlandii okazał się niechętny niezrozumiałej wierze chrześcijańskiej, matka jednak dała się nawrócić. Gdy Eryk Rudy zmarł, Eriksson został przywódcą grenlandzkich posiadłości. Nic nie wiadomo o jego krótkich rządach. Zmarł około 1020 roku.