Uważany za największego geniusza XX wieku i najbardziej wpływowego fizyka teoretycznego wszech czasów Albert Einstein dysponował dociekliwością umysłu, która pozwoliła mu opracować ogólną i szczególną teorię względności. Urodził się w 1879 roku w Ulm, zaś jego kariera akademicka trwała siedem dekad, które spędził w czterech krajach.

Albert dorastał w świeckim żydowskim domu, zaś swoją edukację rozpoczął w 1885 roku w szkole powszechnej, z której przeniósł się do Gimnazjum Luitpolda w Monachium, a następnie po przeprowadzce rodziny do Włoch kontynuował naukę na Politechnice Federalnej w Zurychu. W 1901 roku zdobył dyplom uczelni, otrzymał szwajcarskie obywatelstwo i objął stanowisko asystenta technicznego w szwajcarskim urzędzie patentowym. Pracował tam nadal, gdy w 1905 roku uzyskał tytuł doktora.

To właśnie w trakcie swojego nieudanego małżeństwa oraz kiepskiej pracy Einstein opracował i napisał swoje najważniejsze dzieła. W 1905 roku, który uchodzi za jego „cudowny czas”, opublikował cztery wspaniałe artykuły w „Annalen der Physik”, najbardziej wpływowym czasopiśmie fizycznym tamtych czasów: o efekcie fotoelektrycznym, o ruchach Browna, o relacji między materią a energią i o swojej własnej szczególnej teorii względności. W 1921 roku otrzymał Nagrodę Nobla z fizyki, choć nie za względność, lecz za odkrycie praw fotoelektryki.

Einstein pozostał w instytucie w Berlinie do roku 1933, kiedy to zrezygnował z niemieckiego obywatelstwa „z przyczyn politycznych” i emigrował do Stanów Zjednoczonych. Podczas pobytu w Berlinie, a następnie w USA, próbował udoskonalić swoją ogólną teorię względności i opracować jednolitą teorię pola (bez powodzenia – do dziś stanowi ona Święty Graal fizyków). Mianowany profesorem fizyki w Princeton w 1945 roku przeszedł na emeryturę. Zmarł w tym samym miejscu w roku 1955 z powodu tętniaka aorty.