Na pogrzebie Dmitrija Iwanowicza Mendelejewa w lutym 1907 roku w Petersburgu studenci tego charyzmatycznego profesora z Petersburskiego Instytutu Technicznego i Petersburskiego Uniwersytetu Państwowego nieśli za karawanem dużą kopię układu okresowego pierwiastków. Doskonały hołd dla człowieka, który odkrył prawa okresowości pierwiastków i opracował związaną z tym tabelę.

Urodzony w 1834 roku w Tobolsku Dmitrij był synem Marii Dmitrijewnej, właścicielki huty szkła. Gdy budynek spłonął, kobieta przeniosła się do Sankt Petersburga. Tam Dmitrij został studentem Głównego Instytutu Pedagogicznego i ukończył go w 1855. Niestety, zachorował na gruźlicę i pragnąc podreperować zdrowie w cieplejszym klimacie, podjął się nauczania na Krymie. Gdy wyzdrowiał, wrócił do Sankt Petersburga, by ukończyć studia, a następnie kontynuował je za granicą. Po opublikowaniu licznych artykułów badawczych z dziedziny chemii został wykładowcą – początkowo w Petersburskim Instytucie Technicznym, później zaś również na uniwersytecie w tym samym mieście. Gdy zdał sobie sprawę, że potrzebuje dobrego podręcznika na swoje zajęcia z chemii nieorganicznej, napisał „Podstawy chemii”.

Pracując nad książką, dostrzegł powtarzające się schematy zarówno w chemicznych, jak i fizycznych właściwościach pierwiastków. Wykorzystując swoją szeroką wiedzę – Dmitrij nigdy się nie specjalizował, nie miał więc z góry wyrobionych opinii – odnajdywał coraz więcej podobieństw i związków. Po długich miesiącach systematycznego układania wg masy atomowej dziesiątków znanych pierwiastków stwierdził, że mógłby nawet przewidzieć cechy tych, które nie zostały jeszcze odkryte. W 1869 roku formalnie przedstawił swoje „prawa okresowości pierwiastków”. Zostały one przyjęte z dużą obojętnością, zmieniło się to jednak, gdy w przeciągu kolejnych 20 lat odkryto trzy nowe substancje zgodne z jego przewidywaniami. W 1889 roku w Londynie Mendelejew przedstawił swój najnowszy diagram pierwiastków i spotkał się z wielkim uznaniem.