Radżendra I, wielki król z dynastii Ćola, rozszerzył wpływy swojego i tak wielkiego imperium nie tylko do brzegów rzeki Ganges, lecz także przez ocean do Burmy, Andamanów i Nikobarów, na Sri Lankę i Malediwy. Poprowadził też wielką flotę, która pokonała i splądrowała królestwo Śriwidźaja (Sumatrę, Jawę i Półwysep Malajski), oraz pobierał daniny z khmerskiego królestwa Kambodży.

Jako potomek Radżaradży I Radżendra współrządził imperium Ćola od 1012 roku, w 1014 zaś formalnie zasiadł na tronie. Szybko zajął się podbijaniem sąsiadów, prowadząc kampanie na północy, by pokonać Karnatakę, na zachodzie zaś przeciw Ćalukjom i Mahipali, palijskiemu królowi Bengalu i Biharu. Aby dokończyć rozpoczęte przez ojca dzieło, przeprowadził w 1018 morską inwazję Sri Lanki, siejąc zniszczenie i obalając rządzącą tam dynastię syngaleską.

Jednak największym bodajże jego osiągnięciem stało się poprowadzenie floty Ćolów przez otwarte wody Oceanu Indyjskiego (rzecz w owym czasie niesłychana), by zaatakowała w 1025 roku bogate indonezyjskie królestwa Śriwidźaji. Dominowały one dzięki swym flotom nad szlakami handlowymi wokół wysp i Malezji przez ponad stulecie, wdały się jednak w walkę z powiększającymi swoje terytoria Khmerami, kiedy król Tambralingi sprzymierzył się ze Śriwidźajanami. Nie posiadający statków Khmerowie wezwali na pomoc współwyznawcę hinduizmu, Radżendrę, który z radością pomógł w odebraniu królestwom kontroli nad morzami. Po wspaniałej serii bitew i szturmów splądrował ich porty i miasta, rzucając imperium indonezyjskie na kolana, z których nigdy się już nie podniosło.

W 1041 roku wrócił na Sri Lankę, by stłumić bunt niezadowolonych z łask cywilizacji Ćola autochtonów, zaś w 1044 roku zmarł.