Urodzony około 936 roku Az-Zahrawi Abu Al-Kasim pochodził z miasta El-Zachra, kilka kilometrów na północny zachód od Cordoby na islamskim Półwyspie Iberyjskim (al-Andalus). Czas kalifatu Umajjadów stanowił złoty wiek nauki i stabilności, al-Andalus zaś było miejscem, w którym muzułmanie, żydzi i chrześcijanie żyli w pokoju, odkryć naukowych dokonywano bez strachu, zaś dobrobyt i tolerancja stanowiły raczej regułę niż wyjątek. Wspaniałe miejsce dla najwspanialszego chirurga w dziejach cywilizacji.

Choć niewiele mamy informacji na temat jego młodości, wiadomo, że wyuczony został na lekarza – szybko stał się na tyle sławny, że kalif al-Hakim III uczynił go swoim nadwornym doktorem i godność tę piastował rzekomo przez 50 lat (zmarł w 1013 roku). W przeciwieństwie do dzisiejszych lekarzy, al-Zahrawi przyjmował wszystkich pacjentów, którzy się do niego zgłosili, niezależnie od ich sytuacji finansowej – zachcianka, na którą kalif pozwalał. Dzięki temu lekarz poznał wiele chorób i urazów, mógł prowadzić eksperymentalne terapie i zapisywać z drobiazgową szczegółowością swoje obserwacje. Pod koniec życia skompilował notatki w trzydziestotomową encyklopedię medycyny zatytułowaną Al-Tasrif li man ajaz an-il-talif („Pomoc dla tych, którzy nie potrafią czytać grubych książek”).

Kopie Al-Tasrifu z mauretańskiej Hiszpanii trafiły do świata muzułmańskiego i chrześcijańskiego, nawet w zakątki, w których leczenie wciąż uważano za domenę wiedźm, a ludzie nie rozcinali innych ludzi (oczywiście poza wojnami). W kolejnym stuleciu encyklopedia doczekała się tłumaczenia na łacinę i wiele innych języków, a od XII wieku stanowiła główne dzieło medyczne w cywilizowanym świecie – drukowano ją i wykorzystywano jeszcze w latach 70. XVIII wieku.