Jeśli Homer jest półmitycznym ojcem poezji epickiej w basenie Morza Śródziemnego, to Walmiki jest jego indyjskim odpowiednikiem. Walmiki był ryszim, świętym pustelnikiem (rola ta wciąż istnieje w Indiach i Azji Południowo-Wschodniej), który żył w ubóstwie poza miastem, by kontemplować przyrodę i religię. Przypisuje mu się wynalezienie śloki, czyli najważniejszego metrum poezji sanskryckiej. Jego najsłynniejszym dziełem, które stworzył około 500 roku n.e., jest Ramajana.

Ramajana to opowieść o tym, jak Wisznu, jedno z najważniejszych bóstw hinduizmu, próbował zniszczyć demona Rawanę, który stał się niewrażliwy na broń wszystkich bogów. Wisznu wcielił się w człowieka, Ramę, którego żonę, Sitę, postanawia uprowadzić Rawana. Gdy demon zabiera Sitę na Lankę (miejsce utożsamiane często ze współczesną Sri Lanką), Rama i jego sojusznicy, w tym małpi bóg Hanuman, wyruszają w epicką podróż, by ją uwolnić. Opowieść przejawia wiele intrygujących podobieństw do Iliady Homera – bohater gromadzi grupę przyjaciół, by walczyć z mężczyzną, który uprowadził mu żonę.

Prace Walmiki przyczyniły się do powstania wspólnej (choć często zmienianej, adaptowanej i reinterpretowanej) kultury wybrzeża Oceanu Indyjskiego – świata sanskrytu przejawiającego się na wiele różnych sposobów: od imion syjamskich królów, przez indonezyjski teatr cieni, po chińską historię małpiego króla. Echa opowieści przedstawionej w Ramajanie odnaleźć można na obszarze, który rozciąga się od Morza Śródziemnego po Pacyfik.