Francis Drake z całą pewnością nie miał nudnego życia: był handlarzem niewolników, korsarzem (lub, jak twierdzi większość, piratem), wiceadmirałem, który odniósł zwycięstwo nad hiszpańską armadą, pierwszym Anglikiem, który opłynął ziemię, i najsławniejszym człowiekiem morza epoki elżbietańskiej. Urodził się między 1540 a 1544 rokiem w Devonshire Drake jako najstarszy z 12 synów. Ponieważ, co oczywiste, rodzina nie była w stanie wykarmić darmozjadów, został w końcu chłopcem okrętowym na statku kupieckim pływającym między Anglią a Francją. Posiadał talent do nawigacji i wkrótce został zatrudniony przez flotę Hawkinsa, korsarza łupiącego szlaki morskie.

W latach 60. XVI wieku Drake objął dowodzenie okrętem Judith i małą flotą, którą pływał dla Johna Hawkinsa jako handlarz niewolnikami. Gdy płynęli do Nowej Hiszpanii, by sprzedać jeńców, natknęli się na flotę hiszpańskiego wicekróla. Wybuchła bitwa, Drake zaś salwował się ucieczką. Dokonanie to sprawiło, że w 1572 roku otrzymał od królowej Elżbiety list kaperski, z którym udał się na wyprawę łupieską na Karaiby. Odnosił tak wielkie sukcesy, że władczyni wysłała go, by atakował wroga wzdłuż wybrzeża Pacyfiku. Gdy wewnętrzny spór i wielka burza rozproszyły niewielką flotę Drake'a, chcąc uniknąć starcia na Atlantyku z rozwścieczonymi Hiszpanami, popłynął sławnym okrętem Golden Hind do Anglii przez Ocean Spokojny. W 1580 roku dotarł do Plymouth statkiem pełnym skarbów. W 1581 Elżbieta pasowała go na rycerza.

Sir Francis Drake nadal bezkarnie, zdałoby się, „przypalał brodę króla Hiszpanii” (jak ujął to Bacon). Gdy zatem zebrała się hiszpańska armada, jasne było, że zostanie wiceadmirałem floty angielskiej, która miała ją zniszczyć. Po serii bitew hiszpańska potęga została złamana, zaś pirat stał się bohaterem ludu. Zmarł na dyzenterię podczas ekspedycji przeciw Panamie w 1596 roku.