W okresie szogunatu Tokugawów (1633–1853) w Japonii obowiązywała izolacjonistyczna polityka sakoku (jap. „zamknięty kraj”), zabraniająca wjazdu na wyspę niemal wszystkim obcokrajowcom, zakazująca Japończykom jej opuszczania oraz ograniczająca handel i stosunki międzynarodowe. Na połowę XIX wieku przypadł jednak szczyt europejskiego i amerykańskiego kolonializmu – zachodnie mocarstwa szukały nowych rynków zbytu dla swoich towarów i w razie potrzeby gotowe były je otworzyć siłą. Właśnie z taką misją przybył do Japonii komandor Matthew Perry.

Perry znany był z poszerzania amerykańskich wpływów za pomocą taktyk wykorzystujących przytłaczającą siłę wojskową oraz atut, jakim była nowoczesna amerykańska marynarka wojenna. Wcześniej dowodził statkiem, który przejął siłą wyspę Key West (pretensje do niej rościła sobie również Hiszpania). Dzięki temu oraz późniejszym sukcesom w wojnie meksykańsko-amerykańskiej szybko awansował w szeregach amerykańskiej armii.

Gdy Perry dotarł do Japonii, jego działania były obcesowe, ale oparte na częściowym zrozumieniu japońskiego społeczeństwa. Zignorował japońskie granice i wpłynął do zatoki Edo (dzisiejsza Zatoka Tokijska), strzelając z potężnych, i nowoczesnych dział pokładowych ślepymi ładunkami. Japończycy, którzy z powodu izolacji po raz pierwszy zetknęli się z tak ciężką artylerią, byli w szoku, a pogłoski o „czarnym okręcie” Perry'ego pozostawiły niezatarty ślad w świadomości ówczesnego społeczeństwa. Kiedy Perry wrócił z drugą wizytą, Japończycy podpisali wszystkie dokumenty, które podsunęli im Amerykanie.

Japonia nie mogła stawić czoła tak wielkiemu zagrożeniu. Inwazja Perry’ego na zatokę Edo oraz śmierć szoguna wyznaczyły koniec sakoku i początek otwartego na Zachód okresu Meiji.