Abdurahman bin Muhammad bin Muhammad bin Muhammad bin Al-Hasan bin Jabir bin Muhammad bin Ibrahim bin Abdurahman bin Ibn Khaldun al-Hadrami – nazywany też krótko Ibn Chaldunem – to jeden z najważniejszych myślicieli średniowiecza. Urodzony w Tunezji w 1332 roku w rodzinie pochodzącej z Andaluzji (części Hiszpanii, którą na początku wieków średnich kontrolowali muzułmanie), Ibn Chaldun był pisarzem, uczonym, dowódcą wojskowym i politykiem. Podczas wojny prowadził kampanie wojskowe przeciwko tureckiemu najeźdźcy Timurowi (zwanemu Tamerlanem) i odegrał ważną rolę w machinacjach między chrześcijańską Kastylią, Tunezją, Egiptem i berberyjskimi plemionami Maghrebu (Afryki Północnej).

Jednak do historii Ibn Chaldun przeszedł dzięki dorobkowi pisarskiemu. Jego Muqaddima jest skłaniającą do refleksji pracą zawierającą kilka koncepcji, które w myśli europejskiej po raz pierwszy pojawiły się znacznie później. Dla przykładu, Ibn Chaldun pisze o idei cykliczności historii. Podczas gdy wcześniejsi myśliciele mówili o stopniowym rozwoju zmierzającym do osiadłego, rolniczego trybu życia, Ibn Chaldun zauważył, że po zakończeniu życia osiadłego następowały okresy panowania koczowników (Berberów), i przedstawił napięcie istniejące między tymi dwoma wariantami. Osiadłe społeczeństwa w końcu podupadają, a bardziej dynamiczni i zdolni do adaptacji koczownicy podbijają je, po czym sami przyzwyczajają się do wygód, którymi cieszyli się ich dawni wrogowie. Idea ta pojawiła się w europejskiej filozofii dopiero dzięki pracom Karola Marksa – on także mówił o produktywnym zderzeniu różnych modeli ekonomicznych jako motorze historii.

Dziedzictwo Ibn Chalduna jest odbierane z niemal powszechnym uznaniem. Europejscy historycy od Machiavellego do Gellnera wymieniają go jako jednego z najbardziej wpływowych myślicieli w historii, a władze Tunezji i Turcji umieszczają jego imię na medalach, monumentach i banknotach.